Corona-runs 5k – 10k april 2021

Alle georganiseerde loopevenementen alweer een jaar geschrapt. Hier en daar worden online-events georganiseerd, je loopt een bepaalde afstand op een bepaalde tijd en datum. Of binnen een bepaalde periode. Via de loopclub van mijn werk werd er ook eentje georganiseerd, keuze uit 5k of 10k, te lopen tussen 2 en 11 april. Eens kijken of dat bevalt.

De afgelopen weken is het trainen er nauwelijks van gekomen. Ja, een paar keer per week met de hond, maar met iedere 500 meter een plaspauze voor Bowy werkt dat niet optimaal. De dagelijkse 10.000 stappen blijk ik ook niet altijd te halen. Nou ja, we kijken wel hoe het gaat. Ik zie het maar als meetmoment voor mijn loopconditie en ga van daaruit uitbouwen.

De week voor de loop: 26 graden Celsius. Gevolgd door een pak sneeuw. Pfffffff. Paasdagen met gezin gevierd en met schoonouders volgens coronaregels, buiten in een park. Veel te veel gegeten, Pasen lijkt wat dat betreft net Kerst. Goed, veel wandelen deze week en hopen dat het weer meezit.

Zaterdag 10-4: Laatste weekend om de loopjes te volbrengen. Eerst uitgeslapen, kopje thee voor de echtgenote geregeld. Het weer: graadje of 7 en de hele dag regen. DIKKE PRIMA! Wedstrijdschoentjes aan, koptelefoon op met Radio 2 en gaan! Eerst de 10k. Als ik een beetje op conditie ben, en niet meer de coronakilo’s meezeul, moet ik dat makkelijk binnen 50 minuten redden. In mijn huidige conditie hoop ik het binnen 55 minuten te halen. Eerste 2km gaan te snel, ik kom niet in een rustig ritme. Een stukje door de bossen, dan langs Dierdonk naar de provenciale weg richting de fietsbrug over de Zuid-Willemsvaart. Tot 5k loop ik te snel, en daarna moet ik de prijs betalen. Een negative split zit er niet in vandaag. Op de radio een interview met een moordenaar. Fascinerend, maar niet echt iets waar je lekkere loopenergie uit haalt. De lange rechte weg langs het kanaal lijkt langer dan anders, dieptepunt is de 8ste kilometer, waar ik bijna 6 minuten over doe. Veel weet ik niet meer te versnellen, maar ik hou het lopen in ieder geval vol. Kanaal weer oversteken bij de sluis, parkje door richting station Brouwhuis. Dezelfde weg waar ik mijn marathon volbracht. Nu een halve kilometer verder lopen, en dan zit deze corona-loop er op. Horloge trilt, 10k gehaald, gauw stopzetten en tijd checken… 55 minuten en 22 seconden.

Damn, te snel gestart en helemaal opgeblazen, dus helaas niet de 55 minuten gehaald. Morgen is de laatste kans om ook de tweede loop te volbrengen, de 5k. Die wil ik toch wel binnen 25 minuten halen. Maar eerst even genieten van het weekend met een wijntje.

Zondag: eerst even geholpen met taarten bezorgen (graag gedaan schatje) en daarna een beetje warrig. Spulletjes kwijt, beetje moe, toch maar even liggen om tot rust te komen. Ook na de lunch nog steeds getwijfeld of ik wel zal gaan lopen. Dreigende wolken, maar het blijft droog… Om 16:00 beslis ik: die 5k ga ik NU binnen 25 minuten lopen. Kleding had ik al aan, schoenen aangetrokken en naar buiten. Zonder koptelefoon vandaag. Eerst rustig inlopen, en na 200 meter zet ik de Suunto aan. Vijf kilometers, 5 minuten per kilometer, LET’S GO!

De eerste kilometers gaan rommelig. Ademhaling in de gaten houden, 3 passen inademen, 3 passen uitademen. De eerste 2 kilometers red ik nog binnen de gestelde norm, 4:52 en 4:55. Mijn linker achillespees is aan het zeuren. Als het mijn kuit was, is het een kwestie van ontspanning zoeken. Dit is lastiger corrigeren. Volhouden, ritme zoeken… Het is nog een stukje wind tegen en brug-op, dadelijk is het brug-af en alleen nog maar wind mee. Kilometer 3: 5:07, oei oei, de marge wordt kleiner. Nou ja, rust houden in kilometer 4 en kijken wat in de laatste kilometer nog in het vat zit. Ik loop weer langs de Zuid-Willemsvaart, nu wind mee en probeer de rust vast te houden.

Kilometer 4: 5:08. Nee, ik ga dit niet verliezen op een paar seconden he. Gas erop! Oeps, achillespees en ademhaling denken daar toch anders over. Nou vooruit, even de rust vasthouden en de laatste 500 meter gas erop. Steeds het horloge in de gaten houden… 4,5k, oké, hoe ga ik versnellen? Grotere passen en ademhaling aanpassen: 2 stappen in-, 2 stappen uitademen. 4,7k… Net als vroeger, toen ik alleen dat ritme kende. 4,8k Pfoe, alle energie gaat erin, nog een minuutje en dan mag je rustig uitlopen naar huis… 5k! Horloge uit, op adem komen en dan kijken…

24:57. YESSSS 🙂 Ik kan met een voldaan gevoel naar huis wandelen. Tja, het is geen echt evenement met muziekinstallaties en publiek en een grote groep lopers. Dus al die energie is er niet. Maar het is toch leuk hoe ik mezelf zo gek kan maken om een bepaalde tijd te halen. Kortom, voor herhaling vatbaar.

42 @ 42

Februari 2021. Eerst te warm. Dan een berg sneeuw. Daarna een week regen. Ik heb nauwelijks getraind, de laatste weken probeer ik het wel op te pakken. Maar meer dan 10km hardlopen is alweer een tijdje geleden. Wil ik die 42km nog doen voor mijn 43ste, is dit weekend mijn laatste kans. De weersvoorspelling: graadje of 6-7, eerst bewolkt, later opklaringen en het blijft droog. Bijna perfecte hardloopomstandigheden. Zal ik dan toch… Stenders gaat weg bij Radio 2. Vrijdags doet hij nog mee aan de discoMARATHON. Dat is voor mij het teken dat alle lichten op groen staan: zaterdagochtend GA IK HET DOEN!

Welke route zal ik doen? Mijn idee was altijd om van huis naar Station ‘s-Hertogenbosch te lopen. Maar met coronamaatregelen maak ik geen gebruik meer van het OV. Een rondje dan maar. Ik plan een route op de Suunto-app. Eerst langs de bekende weg van huis naar Eindhoven langs het kanaal. Die weg kan ik bijna dromen, voor corona liep ik die route wekelijks, weer of geen weer. Dat is 18km. Dan verder door Eindhoven naar Nuenen, Gerwen, door een mooi bosgebied richting Aarle-Rixtel. Na een paar opties uitproberen kom ik tot een totaalafstand van 42,7km. Prima. Die route ga ik volgen, maar dan in omgekeerde volgorde. Mocht de navigatie onderweg uitvallen, zal ik de laatste 20km niet verdwalen.

Zaterdagochtend, spullen pakken. Niemand weet er van, behalve mijn vrouw. Gezien mijn conditie ga ik het voorzichtig aanpakken. Een rugzak mee met waterzak (2l) en een hoop sultana’s. Paracetamol mee voor de zekerheid, 2 pakjes Dextro en mijn telefoon. Ik had pas op youtube nog een filmpje gezien over heel rustig joggen, dat ga ik toepassen. Uitlopen is belangrijkst, ik wil niet halverwege een blessure oplopen. Iedere 2km maak ik een foto die ik naar mijn maat stuur. Kijken hoeveel foto’s het duurt voordat hij het doorheeft. 10:00, tijd om te starten!

Jaja, de kappers zijn alweer een paar maanden dicht…
0km
2km
4km

Het gaat soepel, prettig relaxt. De eerste 6km verlopen zonder enige klachten. Enige waar ik op let, is mezelf ontspannen houden. Ondertussen lekker hoofdrekenen. Hoeveel foto’s tot ik minder dan 30km nog te lopen heb? Hoeveel foto’s heb ik totaal te gaan? Hoeveel minuten mogen er minimaal en maximaal tussen foto’s zitten?

6km
8km
10km
12km

Het weer is fantastisch, en deze route ook! Ik luister onderweg naar de Canto Ostinato van Simeon Ten Holt, en raak trance. De muziek, de natuur, af en toe een zonnestraaltje, volop genieten. Ontspanning houden, want het is nog een eind. Maar 14km gehaald, één derde deel is achter de rug! De benen houden het goed, ik wandel af en toe een stukje om een koek naar binnen te werken. Maar het joggen/trimmen is goed vol te houden. Rond 13km het mooiste stukje uit de route, de Molenheide:

14km
16km
18km
20km

De stedelijke kilometers door centrum Nuenen vallen tegen na de mooie bospaden. Het begint overal ook drukker te worden. In de verte zie ik Eindhoven. Dat voelt als een belangrijke grens. Vanaf 24km is het bekende fietspad langs het kanaal terug naar huis. De klassieke muziek heeft plaatsgemaakt voor Spijkers met Koppen, mijn favoriete radioprogramma in het weekend. Dolf Jansen geeft me extra motivatie om door te zetten.

22km
24km

Over het TU/e terrein. Vorig jaar liep ik hier nog de Dommelloop, 10km ofwel vier rondjes over het terrein. Dat was een gezellig avondje, qua conditie ging het toen een stuk beter. En door, langs de Dommel, door de fietstunnels onder de weg en het spoor, op naar het Eindhovens Kanaal. Het bekende stuk van de route. Pfoe, krachten sparen, proberen de 2km steeds vol te houden, tussendoor drinken en rustig koeken eten. Af en toe wat lichte klachten, voeten raken vermoeid, in de rechterheup zit een pijntje. Ontspanning blijven zoeken.

26km
28km

Twee derde zit erop! Ik denk terug… het eerste derde deel is alweer erg lang geleden, en ik moet nog zo’n eind… pffff… Pijntjes worden erger, de wandelpauzes tussen 2km sprints langer. Kom op, als je voorbij 32km bent, is het minder dan 10k en dat loop je normaal binnen een uurtje! Inmiddels zakt mijn tempo veder en verder… de laatste 10km, ik moet ze eerst maar eens zien te halen.

30km
32km
34km

KAPOT. PIJN. Nog geen kilometer weet ik zonder wandelpauze meer te volbrengen. Geen blessures, maar al mijn beenspieren zeggen: GENOEG! KAPPEN NOU! Het is zonnig geworden en het is druk op het fietspad. Mijn voetzolen staan in brand. Dextro Energy helpt me door de zwaarste vermoeidheid heen. Ik probeer te rekenen. Nog 8km? Normaal makkelijk binnen een uur. Nu… 10 minuten per km? 80 minuten?? Auw, ga maar uit van nog anderhalf uur afzien…

36km
38km

In de verte het industriegebied, daarna volgt Brouwhuis waar waarschijnlijk de eindstreep zal zijn. Ik ga dit redden. Al doe ik inderdaad 10 minuten over één kilometer, dan ben ik nog over 40 minuten klaar. Tijd om meer hulptroepen in te roepen. Een beetje Rolling Stones in mijn oren laat de pijn verdwijnen. Bij de volgende foto zal ik mijn zus en ouders eens bellen. Nog een slok water… oeps, de waterzak is leeg! Oei oei oei, nou, een kleine 3km nog, dat moet lukken. Rustig aan, je bent er bijna.

40km

VEERTIG KILOMETER! Telefoontjes gepleegd met zuslief, ouders en Sander, ze slepen me door de volgende kilometers. Via de telefoon laat ik me even aanmoedigen, heerlijk, mijn privépubliek! Wat een enorme energie krijg je daar toch van, ik hoef niet meer te wandelen en loop de laatste paar kilometers uit… Echt even het gevoel als in een echt evenement met publiek langs de kant.

42km

En dan kijk ik op mijn horloge… Ahhhhhhhh YES 42,2km!!!!! Op een kleine kilometer afstand van huis bereik ik mijn eindpunt! TWEE-EN-VEERTIG-KOMMA-TWEE-KILOMETER. Op een zo relaxt mogelijke manier volbracht. BAM! Doel bereikt, 42@42, net op tijd. Mijn allereerste Marathontijd is nu geregistreerd in de app: 5:12:40. Het is maar goed dat ik niet meteen thuis ben. Zodra ik stilsta, schiet er kramp in mijn kuiten en bovenbenen. Rustig blijven wandelen, genieten van de voldoening. Vooral niet stilstaan, want mijn hele lichaam dreigt met krampaanvallen.

Vrouwlief komt me tegemoet gelopen, met onze Bowy. Vijf uurtjes zonder zijn favoriete baasje, dat was een hele opgave blijkbaar…

Ahhhh, voetenbadje, krantje, biertje erbij, stukje taart. Langzaamaan kom ik weer op krachten. Alle bewegingen doen pijn. Mijn benen voelen als bundels pure spierpijn. En toch voel ik me niet veel anders dan na een geslaagde halve marathon. Nu was ik slecht voorbereid en heb ik het heel rustig aan gedaan. Eigenlijk een extreem lange maar milde intervaltraining van 21x 2km. Ja, alles doet pijn, en het herstel zal zeker een tijdje duren. Maar ik kan het!

Sterker nog, mijn Suunto-app zegt dat dit mijn tweede tijd is op vergelijkbare afstand… Februari vorig jaar liep ik als training eens van huis naar Boxtel, 39,7km in 4:40:35. Toen was ik in betere conditie, net in voorbereiding op de Rotterdam Marathon. Maar 39,7 is geen 42,2, dit is mijn eerste echte marathon.

Het is nu maandag, twee dagen na de loop. En ik heb alweer zin in de volgende. Eind oktober staat Rotterdam op de agenda, duimen dat die doorgaat. Heb ik nog een zomer om me voor te bereiden en daar een officiële tijd neer te zetten. Maar mijn eerste heb ik nu gelopen, zoals voorgenomen, op mijn 42ste.

Met dank aan telefonische Supersupporters Mirella en mijn ouders, maatje Sander, om me door de laatste kilometers te slepen en natuurlijk mijn lieve Miruna en kinderen voor alles om dit mogelijk te maken!!!! DANK DANK DANK!!!!!!

Texel februari 2021

Een midweekje Texel. Bijna alles was dicht, de meeste sneeuw was verdwenen en we hadden veel regen. Maar het was vooral genieten van de natuur en even lekker weg van alle stress thuis en op het werk. Even alles op een rijtje, nieuwe doelen opstellen en lekker veel energie opdoen. En af en toe een foto maken…

Doelen 2021

Oké, 2020 zit er alweer een tijdje op, tijd om terug te kijken en nieuwe doelen te stellen. Het jaar 2020 begon zo goed. De Halve van Egmond was een fenomenaal evenement om het jaar mee te starten en helaas voorlopig afscheid te nemen van alle evenementen. Wellicht was het met betere weersomstandigheden mogelijk om het doel van 1:45 te halen, maar tegenwind op het strand heeft ook wel wat 🙂

De andere doelen zijn uitgesteld of afgelast. De halve van Texel baal ik het meest van. Maar ik heb voor mezelf een alternatieve halve marathon gelopen op het eiland, en ook het shirt van de afgelaste 2019-editie opgestuurd gekregen. Die durf ik zonder schaamte te dragen.

Voor 2021 is niet duidelijk of er weer evenementen mogelijk zullen zijn. Dus heb ik mijn doelen ook aangepast. Ik wil nog steeds die marathonafstand lopen, voor mijn verjaardag gaat dat wel erg moeilijk worden. Voor de Rotterdam Marathon sta ik nog steeds ingeschreven. Afwachten maar of die doorgaat. Dan ziet mijn doelenlijstje voor 2021 er zo uit:

  • De marathonafstand lopen
  • Indien het doorgaat, de Rotterdam Marathon binnen 4 uur uitlopen
  • Maandelijks minimaal één boek uitlezen
  • Conditiejaarprogramma opzetten (vanaf 1-3)

Ik ben momenteel 2 boeken aan het lezen. Al maanden. En ik vind ze beide leuk, hoog tijd om meer tijd voor lezen te plannen.

Mijn conditie op peil houden vind ik erg lastig zonder evenementen om naartoe te werken. Naarmate de conditie afneemt, neemt mijn gewicht ook weer toe. Afgelopen weekend ben ik flink bezig geweest met de ijslaag voor het huis weg te hakken. Naast de blaren liep ik daar ook een hoop spierpijn van op. Maar ook een heel voldaan gevoel, zoals ik vroeger kreeg na krachttraining. Dus ga ik een programma voor mezelf opzetten van conditie- en krachttraining zodat ik weer beter in mijn vel kom te zitten. Een flexibele planning voor een jaar. Dat ga ik dit weekend opzetten.

Minder doelen dus dit jaar. Maar wel doelen die ik zelf in de hand heb. En waar ik me beter door ga voelen de komende maanden!

Berner Alpen Zwitserland 2020

Na de Appenzeller Alpen en de Ammergauer Alpen stapten we in 2020 één letter hoger in het alfabet: de Berner Alpen. Voor het eerst met wandelstokken, want mijn knie is behoorlijk aan het klagen de laatste tijd. Rugzak met reguliere spullen aangevuld met desinfectieflesjes en mondkapjes. Geen oranje gebieden, groen licht van de berghutten, let’s go!

Wat een vreemd gevoel. Familie maanden niet gezien, vakantieplannen die in de ijskast zijn gezet. Eigenlijk kwam ik alleen naar buiten om de hond uit te laten. De eerste lockdown hebben we net achter de rug. En dan stap je in de auto en rijden we gewoon naar Zwitserland. In Duitsland merk je veel van de maatregelen, je komt geen tankstation binnen zonder mondkapje. Inmiddels zijn we er in Nederland ook aan gewend. Door naar Zwitserland.

Interlaken

Onze eerste avond verblijven we in Interlaken. De weg er naartoe is lang, en de laatste 50km zijn indrukwekkend. We rijden een flink berggebied tegemoet, je voelt je steeds nietiger in deze omgeving. We overnachten in Villa Sonnenhof, een villa die is omgebouwd tot Backpackers hostel. We zoeken een restaurantje voor een Zwitserse maaltijd en nemen de route voor de komende dagen door. Dag 1: auto parkeren bij het eindpunt en met OV naar het startpunt, relaxt kort loopdagje bergop. Dag 2: Pittiger loopdagje, weer alleen bergop. Dag 3: dat gaat een hele heftige afdaling van een kilometer of 14 worden. Of een nog veeeel heftigere afdaling van ruim 20 kilometer. Afhankelijk van het treintje dat dan wel of niet rijdt.

Goed, buikjes volgegeten, even een rondje door Interlaken lopen. Er is nog live-muziek in het park. Een stukje veld is afgezet voor een beperkt groepje publiek. Een heerlijk sfeertje en een prachtig stadje, hier moet ik zeker een keertje terugkomen. De coronamaatregelen vallen hier erg mee. Alles is open, iedereen houdt netjes afstand.

Meiringen – Reichenbach – Rosenlaui – Schwarzwaldalp

Op tijd op, auto geparkeerd in Wilderswil en naar het station. En daar gekeken naar het toeristentreintje voor de terugreis. Ah, ieder uur… vanaf volgende week. Oei, dat wordt dus niet 14km dalen op dag 3, maar ruim 20km… Allright, extra genieten van de relaxte eerste dag. Met de trein van Wilderswil naar Meiringen. De prachtige rit voert langs een meer met de bergen op de achtergrond.

Meiringen (603m), beroemd van Sir Arthur Conan Doyle. Daar viel zijn beroemde detective met aartsvijand Moriarity van de Reichenbachwaterval (971m). Het stadje heeft deze geschiedenis omarmd met een Sherlock Holmesmuseum. We verwennen ons deze eerste dag met een extra toeristentreinritje omhoog naar de waterval.

Het weer is heerlijk en de omgeving prachtig. We lopen de route die Sherlock Holmes ook zou hebben gelopen naar Rosenlaui (1334m), een werkelijk prachtig hotel midden in de bossen. Daar lunchen we en bezoeken we de waterval en de gletscherschlucht, een indrukwekkend fenomeen.

Daarna is het nog een paar makkelijke kilometers naar de volgende overnachtlocatie: Schwarzwaldalp. Net te laat om de historische watermolen-houtzagerij te bekijken, maar de buitenkant laat al veel zien. Weer een prachtige locatie aan de voet van de bergen, waar de morgen echt hoogtemeters zullen maken. Net als we willen gaan slapen, worden we opgeschrikt door typische muziek. Twee jaar terug hoorden we jodelen op een terras, en traditionele hoornblazers bij een meer. Nu blijkt onze overnachting samen te vallen met een oefenavond van regionale accordeonspelers. De hele hut vullen ze met hun klanken, weer een unieke belevenis!

Schwarzwaldalp – First – Bachsee – Faulhorn

De volgende dag. Vertrek na een goed ontbijt van Schwarzwaldalp (1454m), door het dal en langzaam omhoog naar Grosse Scheidegg (1875m) en dan verder stijgen over de bergkam naar het toeristische First (2167m). Het eerste deel voert langs een asfaltweg, weinig echt door de natuur wandelen. Maar voorbij Grosse Scheidegg word je beloond met een mooi uitzicht op het dal van Grindelwald. Met dat uitzicht vervolg je de Eiger Ultra Trail richting First. Hier en daar hoor je een scherp pieptoon. Is het een roofvogel? Een grote muis? Nee, het blijken bergmarmotten! We zien er een paar over de berg rennen, en snel verdwijnen in hun holen.

Rondom First is een stalen pad langs de berg aangelegd, één pad loopt vanaf de berg richting afgrond met een glazen wand als eindpunt. Gaaf, maar na twee passen op de brug zegt mijn maag “DACHT HET NIET” en ik keer om. Vanaf vaste grond van de berg is het uitzicht mooi genoeg voor mij.

De etappe ging prima, mijn rechterknie hield het goed vol. Wel maak ik me zorgen voor de afdaling morgen. Met dalen merk ik dat mijn knie flink zeer doet. Na de pauze bij First ga ik daarom de wandelstokken vast uitproberen. Het weer is prima, maar de voorspellingen voor later in de middag zijn slecht. Regen, onweer, en het eindpunt is bovenop een berg. De donkere wolken verderop ons pad maken me onrustig. Nog een halve kilometer omhoog en we zijn op het hoogste punt voor deze wandelvakantie. Op naar de Bachsee (2273m) en dan door naar het eindpunt van vandaag: de Faulhorn (2675m).

Het pad is breed en er zijn veel dagjesmensen. Veel mensen pakken de lift vanuit Grindelwald naar First, maken een wandeling naar Bachsee en keren weer terug. Ook komen we mountainbikers en paragliders tegen. Het is een centrum van sportactiviteiten rondom First. De wandeling naar Bachsee is eenvoudig. De Faulhorn is af en toe in de verte door de wolken te zien. Dat ziet er nog behoorlijk uitdagend uit. Het koelt af, maar we houden het droog. Rondom de Bachsee is het druk, het is ook een prachtig gezicht zo’n meer midden in de bergen op 2 kilometer hoogte.

Dan de laatste etappe, de zwaarste klim. Tot de voet van de Faulhorn valt het allemaal nog mee, af en toe wat verraderlijke stukjes door de sneeuw. En dan de laatste 200 meter zigzaggend omhoog door regenwolken. Al met al viel het mee, het wandelen met stokken ging ook prima en we warmen weer lekker op in het veilige berggasthuis bovenop de Faulhorn. Wat later horen nog wat onweersklappen vlakbij inslaan, zo blij dat we binnen zitten. En in de avond klaart het op. Buiten loop je zo naar de top en is het genieten van een werkelijk schitterende zonsondergang.

Normaal zijn er zo’n 70 overnachters in de slaapzaal. Smalle matrasjes, tegen elkaar aan. Nu in coronatijd vind ik het niet erg dat er nauwelijks slapers zijn. Waarvan er eentje toch behoorlijk ligt te rochelen. De. Hele. Nacht.

Faulhorn – Schynige Platte – Wilderswil

De volgende ochtend, vroeg op (voor het ontbijt überhaupt klaar stond), klaarmaken voor de heftige laatste dag. We waren niet de eerste die naar beneden gingen, en deze overnachter zou er een stuk korter over doen:

We zijn in 2 dagen van 600 meter naar ruim 2600 meter gelopen (vooruit, 300 meter met een treintje). En dat gaan we nu in korte tijd helemaal weer afdalen. De eerste etappe is 10km naar Schynige Platte (1944m), daarna ruim 8km naar Wilderswil (588m!). Het eerste deel verloopt prima. Hier en daar wat lastige stukken waar sneeuw het pad verbergt, de stokken maken het een stuk prettiger. De rechterknie laat wel steeds duidelijker van zich horen. De route is bij Schynige Platye de mooiste van alle dagen. Alleen liepen we daar even fout. Een kilometer of twee extra tot we bij het restaurant aankomen. Pfoe, dat was pittig… Tijd voor een lunch. Het restaurant blijkt net als de treinrit pas volgende week te openen. Gelukkig is er personeel aanwezig voor voorbereidingen op het seizoen en we mogen ons water komen vullen. Als lunch weten we nog wat koeken in onze tassen te vinden. Daar moeten we het mee doen.

De laatste etappe. Anderhalve kilometer dalen, zigzaggen over schots en scheve bospaden, spekgladde stukken en een knie bij iedere stap meer pijn doet. Die wandelstokken zijn goud waard, zonder die stokken was ik niet eens halverwege gekomen. En dan wordt je ineens ingehaald door een paar mountainbikers, mijn god, wat een lef om dit pad met de fiets te bereiden. Af en toe Dextro energie en een slok water, maar op gegeven moment was ik echt compleet leeg. Een keer onderuit gegaan door spekgladde boomstronken, en later een blauwe teen opgelopen door een steen die niet meegaf toen ik weer mijn evenwicht verloor. De pijn verbijtend en als een zombie haal ik het eind. Sander loopt vooruit richting auto, ik zwalk voorzichtig door Wilderswil. Stokken heb ik niet meer nodig, maar zodra ik ze niet meer gebruik verdraai ik mijn knie voor een nieuwe pijnscheut. Naar de auto, even omkleden en heel voorzichtig, luid kreunend laat ik me in de auto zakken. Op naar Nederland.

Na een paar dagen herstellen ben ik toch behoorlijk happy met de tocht. Een paar foto’s die ik al jaren in gedachte had, heb ik op de Faulhorn kunnen maken. De tocht was dit jaar niet handig ingedeeld, met een hele lichte eerste dag en een veel te zware laatste dag. Maar ik had het wederom voor geen goud willen missen. Sander, bedankt voor weer een onvergetelijk wandelweekend.

Update juni-juli

Een paar maanden leek de wereld stil te staan. Voor mij persoonlijk werd het eventjes teveel. Kinderen thuis begeleiden, werken vanuit huis, geen tijd voor mezelf. De Drunense Duinenloop werd geannuleerd, de Rotterdam marathon uitgesteld. Maanden van voorbereiding komen niet tot een ontlading. Alle ritmes worden verstoord, en mijn emmertje loopt uiteindelijk over.

Na een week of twee rust, kon ik beginnen met alles opnieuw een plekje te geven. Veel opruimen, ruimte maken zowel fysiek als mentaal. En een nieuw trainingsritme vinden.

De maatregelen zijn inmiddels versoepeld, de kinderen hebben zich fantastisch aan alle situaties weten aan te passen. Ik ben weer bijna volledig aan het werk. Trainingen verlopen minder goed. Een maand of 2 geleden ging ik voor een 10k rondje, en de eerste 1,5k gingen supersoepel. Als een veertje stak ik de weg over en liep lekker door de bossen. Tot ik ineens meer moeite moest doen. Tempo zakte, mijn houding veranderde. Ho, rug recht, kracht omhoog, licht lopen… en toen merkte ik dat ik met rechts nauwelijks kracht kon zetten. Iedere volgende stap veroorzaakte een pijnscheut in de rechterknie. Sindsdien heb ik nog een enkele keer geprobeerd te trimmen, zonder succes. Wandelen gaat gelukkig wel. Tenminste, rechtdoor of omhoog. Drie weken terug een fantastisch maar loodzwaar wandelweekend door de Zwitserse Alpen meegemaakt. Omlaag lopen was een drama. Maar die belevenissen zal ik later nog optekenen.

Want het is nu vakantie, en we zijn even op Texel. De halve marathon van september is geannuleerd, maar ik had me voorgenomen een alternatieve Texelse halve marathon te lopen. De route had ik al gepland, de geblesseerde knie gooit een beetje roet in het eten. Maar morgen ga ik ervoor. Het wordt een lekkere jogtocht, met een rustig tempo en voldoende pauzes. Genieten van het eiland. Fingers crossed!

Corona 2

Allright, vandaag nieuws, de Brabantse maatregelen worden in heel Nederland ingevoerd, en de bevestiging dat de Rotterdam Marathon wordt afgelast. In mijn ogen de beste oplossing, en nu maar afwachten tot een nieuwe datum bekend wordt gemaakt. En even een overzichtje gemaakt van de opties om mijn 42k dit jaar te volbrengen:

  • Rotterdam Marathon: ???
  • Maasdijkmarathon: 20 juni
  • Marathon Eindhoven: 11 oktober
  • Marathon Amsterdam: 18 oktober
  • Berenloop: 1 november
  • Spijkenisse Marathon: 15 december

Rotterdam heeft nog steeds mijn absolute voorkeur. De Maasdijkmarathon lijkt me ook bijzonder. Een avondloop, met weinig deelnemers. Alleen of de coronacrisis dan al over is… Eindhoven dan. Een thuiswedstrijd. De 10k heb ik al eens gelopen, de halve 2x. Maar die twee halven gingen erg slecht wegens veel te warm weer en de enorme drukte. Amsterdam: dit parcours staat me niet zo aan, met meerdere wegen die je heen-en-terug moet lopen. Vooral die slinger langs de Amstel zie ik tegenop. Berenloop: die staat op mijn bucketlist, maar daar ga ik mijn streeftijd van 4 uur voor loslaten. Wel een interessante optie. En tenslotte Spijkenisse. Nooit van gehoord, maar ziet er interessant uit. Als ik voor 15 december nog geen hele marathon heb gelopen, is dit nog een optie 🙂

Tot zover mijn kleine persoonlijke issues met de coronacrisis. Want wat een enorme impact heeft dit virus, zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Het voelt of de wereld even op pauze wordt gezet, iedereen moet even lijdzaam toezien tot het coronavirus is uitgeraasd. China meldt dat het over het hoogtepunt van de uitbraak heen is. Sinds begin december is het virus daar actief. Ruim drie maanden dus, en dan is het hoogtepunt net bereikt. Met een beetje geluk zijn we rond juni in Nederland dan over de uitbraak heen… Wat een vooruitzicht. LeBron James zei het juist: laten we een streep zetten door 2020 en in 2021 gewoon opnieuw beginnen.

Ik ga ondertussen verder uitzieken en hoop snel weer mijn loopschoenen weer aan te kunnen trekken.

Trainen, trainen, trainen… en dan de coronacrisis.

2020 week 3: 26,2km getraind. Dat was mijn startpunt om op te bouwen naar de marathon. En dat ging goed! Ik werk in Eindhoven en er is een prettig fietspad lang het kanaal richting Helmond. Iedere dinsdag besloot ik via dat fietspad trimmend naar huis te gaan. Dat is 18,5km, door het donker en meestal door de regen. Halverwege is een deel afgesloten, daar kun je langs de andere kant van het kanaal een modderpad volgen of 2 extra kilometers omlopen. Ik liep steeds het modderpad, een leuke afwisseling in de training. In de weekenden rugzakje met snacks mee en rustig trails joggen. Een stuk of 4 stormen heb ik mogen trotseren. 20km, 28km, 18km en één keer zelfs 39,8km. 35km was die dag de bedoeling, maar ik kwam er na 2km achter dat ik mijn treinkaart voor de terugreis was vergeten.

Mijn wekelijkse kilometertotalen liepen netjes op, 38, 43, 58, 48, 67, 69. En toen kwam week 10. Mijn dinsdagloop van Eindhoven naar Helmond mislukte, want ik had ’s middags een paar kaasjes op die slecht vielen. Na 6km liet ik me ophalen. Corona verspreidt zich en grote evenementen komen op losse schroeven te staan. We worden gevraagd om de werklaptop mee naar huis te nemen, zodat je eventueel thuis kan werken. Geen probleem op zich, maar hardlopen met een laptop op de rug ga ik niet doen. Mijn trainingsplannen moet ik aanpassen. En dan het weekend. Gezellig, verjaardag, maar ook daar had ik niet genoeg rekening mee gehouden in de planning. Totaal die week: 25km… hmmm… Oké, hopelijk gaat week 11 beter. En gaat de marathon volgende maand door.

Zondagavond: Hoestklachten bij mijn zoontje en mezelf. RIVM adviseert dan thuis te blijven. Grrrrrrrrr…. Komende zondag staat de halve marathon van Drunen op de planning, en dit is de week dat ik de meeste km zou moeten maken in mijn marathonvoorbereiding. Het is nu dinsdag. Iedere dag meer coronagevallen, iedere dag meer maatregelen. En zelf ben ik nu ook niet fit. Hier baal ik als een stekker van, als ik niet vlot klachtenvrij ben, dan mis ik de Drunense Duinenloop. En gezien de uitbraak en maatregelen vraag ik me af of de Rotterdammarathon wel op 5 april door zal gaan.

Ach ja, uitzieken en afwachten hoe de situatie zich ontwikkelt. Ik las ergens dat voorbereiding op een marathon nooit vergeefse moeite is, naast je conditie werk je ook aan je discipline. Natuurlijk is het zuur dat deze coronacrisis tijdens de zwaarste voorbereidingsweken roet in het eten gooit. Ik stuurde een paar weken terug een berichtje naar mijn maat: het is fantastisch om zo voor te bereiden en naar die ultieme afstand toe te werken… Maar mijn god, wat is het zwaar.

Fysiek is het zwaar, maar ook sociaal. Sorry gezinnetje, ik hou van jullie, maar papa is een beetje gek en wil die marathon binnen 4 uur uitlopen. En als het in april niet doorgaat, zal ik later dit jaar nog een keer een paar weken niet te genieten zijn. Maar het gaat gebeuren. Dit jaar. Tweeënveertigduizendhondervijfennegentig meters. Vier uurtjes. Hoeveel bloed, zweet en tranen in die 4 uurtjes gaan… het is een fascinerende reis.

Update: de Drunense Duinenloop is inmiddels afgelast. Daar hoef ik me niet meer druk om te maken. De hele marathon… ik verwacht niet dat het door kan gaan op 5 april. We wachten nieuws maar af.

Halve van Egmond 2020

De eerste loop van 2020, de klassieke Halve van Egmond. Bekend als één van de zwaarste halve marathons, over het strand en door het duingebied in hartje winter. Nu valt die winter dit jaar erg mee. Volgens de voorspelling wordt het een graad of 8, de wind zal de grootste uitdaging worden. Kracht 5 à 6. We zullen zien. Egmond is niet naast de deur, en het is het weekend voor onze 12,5 jarige huwelijksdag, dus we maakten er een weekendje weg van. Huisje op het kustpark van Roompot, kinderen en pup mee.

Vrijdagavond aangekomen en meteen een flinke wandeling met Bowy gemaakt. Route naar de start eens bekijken. Het was pikdonker, de maan scheen helder. De gedeeltelijke maansverduistering viel me niet echt op. Overal staan al hekken voor de evenementen, zaterdag de Egmond-pier-Egmond fietscross (?) en zondag de Halve Marathon. Ik loop terug, het is max 2km vanaf het park naar de start, perfect.

Zaterdag een relaxte dag. Een beetje geluierd met het gezin, en een wandeling naar de duinen en over het strand gemaakt. Korte fotoshoot met Bowy, die had de dag van z’n leven.

Op het strand viel de wind me op… man, dit gaat morgen een flinke uitdaging worden…

Morgen maar een zonnebril op tegen het zand. En het voelt een stuk kouder dan ik had ingeschat… terug naar het huisje en flink pasta eten, en nog even twijfelen over de kledingkeuze voor morgen.

Raceday

Weersverwachting: een graad of 9, meer wind en af en toe regen. Laat die zonnebril maar zitten. Korte broek, ondershirtje en t-shirtje aan. Het zal vast even koulijden zijn, maar na 1/3 van het parcours loop je beschut en met wind mee, dan wil je het niet te warm krijgen. Afscheid genomen van vrouw, kinderen en pup. Wegwerpponcho aan en op naar de start!

Het is al aardig druk onderweg. Bussen rijden af en aan om deelnemers te vervoeren. Bijna iedereen heeft lange mouwen en tights aan… hmmmm.

Op naar het startvak. Ik ben ingedeeld in het eennalaatste vak, precies in de bocht voor de duinen. De wind heeft vrij spel. Deelnemers zoeken beschutting achter wc hokjes en afvalcontainers. Ik probeer mijn benen wat warm te houden met wat springen, en mijn vingers verberg ik in mijn broekzakken. Hier en daar een verbaasde blik van vol ingepakte lopers, haha. In het vak voor ons zie ik de pacers van 1:50:00 en 1:55:00. Hmm, die 1:55:00 als eindtijd hoop ik ook te halen. 1:50:00 lijkt me niet haalbaar in mijn huidige conditie en met dit weer. Maar toch lonkt die grens… even afwachten hoe het verloopt. En dan verdwijnt de groep voor ons, en schuift ons vak langzaam richting startpunt. Poncho uit, en afwachten tot het startschot.

En dan mogen we weg! Een slinger om de vuurtoren en dan het strand op. De trailervaring komen van pas, ik zoek een weg door het mulle zand zo gericht mogelijk richting zee. Bram Bakker schreef in zijn boek “De Halve van Egmond” dat het zand vlak langs de waterlijn het fijnst loopt. Het is blijkbaar eb, een hele brede strook hard zand is beschikbaar voor de lopers. En daar is de wind. Bam, alsof je tegen een muur oploopt. Ik kijk rond, en zie dat een enorme sliert lopers hoog op het strand loopt. Iedereen maakt gebruik van de medelopers om uit de wind te lopen, waardoor de slinger steeds verder strandopwaarts loopt. Een enkeling, zoals ikzelf, blijft eigenwijs dichter langs het water lopen, vol in de elementen. Heerlijk, en een machtig gezicht om tot aan de horizon links de kleurrijke stoet renners te zien en rechts de wilde zee.

Na een kilometer of 4 begin ik wel vermoeid te raken. Misschien moet ik toch even gebruik maken van de massa… maar het is druk en ze lopen net langzamer als ik zou willen. Dan zie ik een groep pacers zich naar voren werken, de 2:00:00 pacers. Oei, die wil ik eigenlijk wel voor blijven. Achter de groep met pacers vallen wat gaten, en ik begin wat meer in de sliert te lopen. Minder spectaculair uitzicht, maar beter om even krachten te sparen. Mijn tijden lopen op tot boven 6 minuten per kilometer, oei oei oei, ik moet die pacers rond 10k inhalen en dan iedere km nog een minuut inlopen… dat gaat ‘m niet worden. De ambitie van 1:50:00 laat ik varen en ik zie wel hoe het na het strand gaat. Na een kilometer of 7 komt de afslag in beeld. Eindelijk, na ruim 7,5 kilometer, weg van die ononderbroken keiharde zuidwesten wind. Wel even opletten met het ploeteren door het mulle zand. Een aantal lopers valt helemaal stil. Heuveltje op sprinten en dan vol de wind in de rug, als een beloning voor hard werken.

We lopen door een prachtig duingebied. Smalle paden, veel renners, dat verloopt niet altijd even soepel. Mijn excuses aan die paar lopers die ik rechts heb ingehaald. Het is af en toe te druk, ik vind met moeite een weg naar voren. De kou van het strand zijn zo vergeten en ik ben helemaal content met de kledingkeuze. Soepeltjes versnel ik tot minder dan 5 minuten per kilometer, en vlak voor de verzorgingspost komen de 2:00:00 pacers weer in beeld. Die weet ik in te halen, maar bij de verzorgingspost verlies ik zoveel tijd dat ik weer achter ze aansluit. Soms zit het mee, soms tegen.

De groep met pacers weet ik weer te passeren en ik kom in een lekker ritme. De kilometers verlopen soepel, het veld is beter verspreid. Het is genieten van de natuur in de duinen. De zon breekt zelfs even door, een extra cadeautje. Ik loop van groepje naar groepje, pak een stukje banaan bij de laatste verzorgingspost en zet nog eens voorzichtig aan voor de laatste kilometers.

Dan draaien we de bloedweg op. Hier en daar staat wat publiek, en door de duinen komt Egmond langzaam in zicht. Ik voel me aardig leeg, mijn linkerknie is een beetje aan het klagen. Ontspannen door blijven lopen. En dan komen de bordjes: nog 500 meter… inhouden, 500 meter is nog zeker 2 minuten rennen. 400 meter… inhouden, tot je die finishboog ziet. Ondertussen loop je de heuvel op rondom de vuurtoren, lekkere kuitenbijter zo op het eind. Dan is de finishboog in zicht. Eerst even handen de lucht in voor een fotomoment, dan vol gas op de finish af. Nog even aangemoedigd door een medeloper pers ik het laatste beetje energie eruit. WHAAAAAHH… Finish: 1:54:25

Wow, dat was gaaf. Na de finish even mijn motivator van de laatste 100 meter een high five gegeven, en dan naar de medaille en nieuwe wegwerpponcho. Even bijkomen en op zoek naar de familie. Snel gevonden, heb je ons niet gehoord? Ik heb niks gezien onderweg… blijkbaar riepen ze wel bij de finish, maar ik zag toen al zwart voor mijn ogen 🙂

Uit de drukte, op naar de Roompot voor een lekker biertje.

Het was een geweldige loop, zoals verwacht een strijd tegen de elementen. Blijkbaar was deze editie behoorlijk zwaar, er zijn de traagste tijden gelopen sinds 1985. De wind was inderdaad stevig, maar de temperatuur viel mee en de regen bleef ook achterwege. Wat mij betreft was het wel te druk op de smalle wegen door de duinen. Maar goed, ik heb genoten, die sliert renners over het strand tegen de wind zover het oog reikt, onvergetelijk.

En dan na afloop deze prachtige wolkenlucht nog meekrijgen… Topweekend!