Halve van Egmond 2020

De eerste loop van 2020, de klassieke Halve van Egmond. Bekend als één van de zwaarste halve marathons, over het strand en door het duingebied in hartje winter. Nu valt die winter dit jaar erg mee. Volgens de voorspelling wordt het een graad of 8, de wind zal de grootste uitdaging worden. Kracht 5 à 6. We zullen zien. Egmond is niet naast de deur, en het is het weekend voor onze 12,5 jarige huwelijksdag, dus we maakten er een weekendje weg van. Huisje op het kustpark van Roompot, kinderen en pup mee.

Vrijdagavond aangekomen en meteen een flinke wandeling met Bowy gemaakt. Route naar de start eens bekijken. Het was pikdonker, de maan scheen helder. De gedeeltelijke maansverduistering viel me niet echt op. Overal staan al hekken voor de evenementen, zaterdag de Egmond-pier-Egmond fietscross (?) en zondag de Halve Marathon. Ik loop terug, het is max 2km vanaf het park naar de start, perfect.

Zaterdag een relaxte dag. Een beetje geluierd met het gezin, en een wandeling naar de duinen en over het strand gemaakt. Korte fotoshoot met Bowy, die had de dag van z’n leven.

Op het strand viel de wind me op… man, dit gaat morgen een flinke uitdaging worden…

Morgen maar een zonnebril op tegen het zand. En het voelt een stuk kouder dan ik had ingeschat… terug naar het huisje en flink pasta eten, en nog even twijfelen over de kledingkeuze voor morgen.

Raceday

Weersverwachting: een graad of 9, meer wind en af en toe regen. Laat die zonnebril maar zitten. Korte broek, ondershirtje en t-shirtje aan. Het zal vast even koulijden zijn, maar na 1/3 van het parcours loop je beschut en met wind mee, dan wil je het niet te warm krijgen. Afscheid genomen van vrouw, kinderen en pup. Wegwerpponcho aan en op naar de start!

Het is al aardig druk onderweg. Bussen rijden af en aan om deelnemers te vervoeren. Bijna iedereen heeft lange mouwen en tights aan… hmmmm.

Op naar het startvak. Ik ben ingedeeld in het eennalaatste vak, precies in de bocht voor de duinen. De wind heeft vrij spel. Deelnemers zoeken beschutting achter wc hokjes en afvalcontainers. Ik probeer mijn benen wat warm te houden met wat springen, en mijn vingers verberg ik in mijn broekzakken. Hier en daar een verbaasde blik van vol ingepakte lopers, haha. In het vak voor ons zie ik de pacers van 1:50:00 en 1:55:00. Hmm, die 1:55:00 als eindtijd hoop ik ook te halen. 1:50:00 lijkt me niet haalbaar in mijn huidige conditie en met dit weer. Maar toch lonkt die grens… even afwachten hoe het verloopt. En dan verdwijnt de groep voor ons, en schuift ons vak langzaam richting startpunt. Poncho uit, en afwachten tot het startschot.

En dan mogen we weg! Een slinger om de vuurtoren en dan het strand op. De trailervaring komen van pas, ik zoek een weg door het mulle zand zo gericht mogelijk richting zee. Bram Bakker schreef in zijn boek “De Halve van Egmond” dat het zand vlak langs de waterlijn het fijnst loopt. Het is blijkbaar eb, een hele brede strook hard zand is beschikbaar voor de lopers. En daar is de wind. Bam, alsof je tegen een muur oploopt. Ik kijk rond, en zie dat een enorme sliert lopers hoog op het strand loopt. Iedereen maakt gebruik van de medelopers om uit de wind te lopen, waardoor de slinger steeds verder strandopwaarts loopt. Een enkeling, zoals ikzelf, blijft eigenwijs dichter langs het water lopen, vol in de elementen. Heerlijk, en een machtig gezicht om tot aan de horizon links de kleurrijke stoet renners te zien en rechts de wilde zee.

Na een kilometer of 4 begin ik wel vermoeid te raken. Misschien moet ik toch even gebruik maken van de massa… maar het is druk en ze lopen net langzamer als ik zou willen. Dan zie ik een groep pacers zich naar voren werken, de 2:00:00 pacers. Oei, die wil ik eigenlijk wel voor blijven. Achter de groep met pacers vallen wat gaten, en ik begin wat meer in de sliert te lopen. Minder spectaculair uitzicht, maar beter om even krachten te sparen. Mijn tijden lopen op tot boven 6 minuten per kilometer, oei oei oei, ik moet die pacers rond 10k inhalen en dan iedere km nog een minuut inlopen… dat gaat ‘m niet worden. De ambitie van 1:50:00 laat ik varen en ik zie wel hoe het na het strand gaat. Na een kilometer of 7 komt de afslag in beeld. Eindelijk, na ruim 7,5 kilometer, weg van die ononderbroken keiharde zuidwesten wind. Wel even opletten met het ploeteren door het mulle zand. Een aantal lopers valt helemaal stil. Heuveltje op sprinten en dan vol de wind in de rug, als een beloning voor hard werken.

We lopen door een prachtig duingebied. Smalle paden, veel renners, dat verloopt niet altijd even soepel. Mijn excuses aan die paar lopers die ik rechts heb ingehaald. Het is af en toe te druk, ik vind met moeite een weg naar voren. De kou van het strand zijn zo vergeten en ik ben helemaal content met de kledingkeuze. Soepeltjes versnel ik tot minder dan 5 minuten per kilometer, en vlak voor de verzorgingspost komen de 2:00:00 pacers weer in beeld. Die weet ik in te halen, maar bij de verzorgingspost verlies ik zoveel tijd dat ik weer achter ze aansluit. Soms zit het mee, soms tegen.

De groep met pacers weet ik weer te passeren en ik kom in een lekker ritme. De kilometers verlopen soepel, het veld is beter verspreid. Het is genieten van de natuur in de duinen. De zon breekt zelfs even door, een extra cadeautje. Ik loop van groepje naar groepje, pak een stukje banaan bij de laatste verzorgingspost en zet nog eens voorzichtig aan voor de laatste kilometers.

Dan draaien we de bloedweg op. Hier en daar staat wat publiek, en door de duinen komt Egmond langzaam in zicht. Ik voel me aardig leeg, mijn linkerknie is een beetje aan het klagen. Ontspannen door blijven lopen. En dan komen de bordjes: nog 500 meter… inhouden, 500 meter is nog zeker 2 minuten rennen. 400 meter… inhouden, tot je die finishboog ziet. Ondertussen loop je de heuvel op rondom de vuurtoren, lekkere kuitenbijter zo op het eind. Dan is de finishboog in zicht. Eerst even handen de lucht in voor een fotomoment, dan vol gas op de finish af. Nog even aangemoedigd door een medeloper pers ik het laatste beetje energie eruit. WHAAAAAHH… Finish: 1:54:25

Wow, dat was gaaf. Na de finish even mijn motivator van de laatste 100 meter een high five gegeven, en dan naar de medaille en nieuwe wegwerpponcho. Even bijkomen en op zoek naar de familie. Snel gevonden, heb je ons niet gehoord? Ik heb niks gezien onderweg… blijkbaar riepen ze wel bij de finish, maar ik zag toen al zwart voor mijn ogen 🙂

Uit de drukte, op naar de Roompot voor een lekker biertje.

Het was een geweldige loop, zoals verwacht een strijd tegen de elementen. Blijkbaar was deze editie behoorlijk zwaar, er zijn de traagste tijden gelopen sinds 1985. De wind was inderdaad stevig, maar de temperatuur viel mee en de regen bleef ook achterwege. Wat mij betreft was het wel te druk op de smalle wegen door de duinen. Maar goed, ik heb genoten, die sliert renners over het strand tegen de wind zover het oog reikt, onvergetelijk.

En dan na afloop deze prachtige wolkenlucht nog meekrijgen… Topweekend!

Bowy

Afgelopen november namen we afscheid van onze trouwe, eigenwijze en heerlijke labrador Jody. Ze was geweldig. Daarna werd het erg stil in huis. Terwijl onze twee kinderen echt niet de rustigste van Nederland zijn. Maar we misten de aanwezigheid van een hondje.

En voorzichtig werd al gekeken op internet… wat zou een geschikt hondje kunnen zijn. Wat voor hond zou ik mee kunnen nemen met looptrainingen? Maar toen we deze prachtige Sennenpups tegenkwamen, waren we verkocht. Niet mijn eerste keuze voor het hardlopen, maar verder leek alles oké. De pups zagen er goed verzorgd uit en waren niet schuw, de moeder was rustig en zag er ook gezond en verzorgd uit. We smolten bij het bezoek.

Dus deze Tweede Kerstdag kwam Bowy onze familie versterken. Een kruising Berner Sennen x Appenzeller Sennen. Appenzell, daar heb ik nog hele goede herinneringen aan… Daar in Zwitserland heb ik nog een prachtige whiskytrail gelopen met Sander.

We hebben speeltjes, kussens, riem en snoepjes in huis. Welkom Bowy!

De eerste twee weken zijn voorbij gevlogen Bowy doet het prima, rustig en speels, en houdt graag de puppytandjes bezig. Het is wel erg goed opletten, hij is redelijk zindelijk maar wanneer hij moet, dan moet ie ook snel 🙂

Verder is het eten, spelen, lopen, spelen, lopen, eten, spelen, lopen, slapen. En ik mis er vast nog een paar. Hij vraagt redelijk wat aandacht, en we zijn blij dat te kunnen geven. Ik plan mijn trainingsloopjes wel wanneer er iemand anders thuis is. Of ik doe een kleiner rondje, nadat ik hem goed heb uitgeput en hij een halfuurtje rust kan gebruiken.

Ofwel, we passen ons even helemaal aan en we hebben het er heel graag voor over.

Kan niet wachten tot je sterk genoeg bent om mee te hardlopen Bowy!

Brabantse Kluis Trail 2019 30k

De laatste loop van 2019, tussen Kerst en Oud en Nieuw, dichtbij huis. Het leek me een goede opstap in de voorbereiding naar de marathon komend jaar. Dus ik koos voor de 30k trail, samen met een kleine 50 anderen.

Het was een hele frisse ochtend. De zonsopkomst had ik gemist, onze pup had teveel slaap van me geroofd en die moest ik een beetje inhalen. Op naar de Brabantse Kluis.

Ik had de afgelopen weken al wat trainingskilometers opgebouwd, een keer 27,5k en 24.5k. Maar dat was met pauzes onderweg en af en toe een foto. Nu mag dat met deze trail natuurlijk ook, en het was af en toe ook echt de moeite, maar ik had me voorgenomen voornamelijk door te lopen. Kijken hoe ik reageer op zo’n afstand, kan ik de hongerklop voorkomen met wat pindarepen onderweg, wat gebeurt er als je drie uur achter elkaar loopt?

Affijn, startnummer opgehaald, koffie op, uitleg gekregen over het parcours (20k bordjes volgen tot iets na de verzorgingspost, dan provinciale weg oversteken en op gps verder), en naar het startpunt.

Mijn Tomtom horloge heeft me al een paar jaar goede dienst bewezen en zou vandaag mijn back-up zijn. Ik heb tegenwoordig een Suunto als opvolger, vooral omdat die een betere accuduur moet hebben. Maar ik ben nog niet aan de Suunto gewend, ik weet nooit welke knoppen waarvoor dienen. Een gps track volgen had ik wel eerder met succes uitgeprobeerd.

200 meter na de start gaf de Tomtom netjes de route aan met een pijltje en een lijn. De Suunto hield het op een pijltje zonder lijn, met de woorden “off track”. Ik geloof dat wanneer de Suunto het eerste punt mist, het niet meer de route kan vinden. Nog een paar pogingen onderweg gedaan, maar ik kreeg de route niet op het scherm. Goed, dan maar vertrouwen op de good old Tomtom en de andere lopers.

Door het gedoe met het horloge, de spekgladde eerste kilometers en een felle laagstaande zon misten een paar lopers en ikzelf een afslag door een veld… na een kleine honderd meter ontdenkten we de fout en keerden we terug naar de juiste afslag.

De gladste en modderigste eerste wegen zijn dan achter de rug. Mijn schoenen hebben het fantastisch gedaan. Nauwelijks demping, maar erg veel grip, erg prettig in deze omstandigheden.

Dan lopen we over een schitterende heide. Ochtendmist, rijp op de plantjes, het was schitterend. Er wordt wat gekletst, hier en daar neemt iemand een foto. Ik loop lekker, wel wat snel… daar zal ik nog last van krijgen.

Na een kilometer of 8 neem ik mijn eerste notenreep. Joggend over een mountainbikepad een reep naar binnen werken… kleine hapjes tegelijk. Een slok water er achteraan en dan het tempo weer iets omhoog.

Het is een fraaie route, door een mooi gebied in heerlijke weersomstandigheden. Fris, open, prachtig. Rond 12k komen we aan bij de verzorgingspost. Een bekertje cola en wat tuc-koekjes, even op adem komen. Het is gezellig, en ik sluit aan bij een groepje. Op naar het gps-deel.

Hier en daar kronkelen de wegen behoorlijk, en kronkels vlak voor splitsingen gaven af en toe verwarring. Het kompas van de gps was nog niet bijgedraaid waardoor het juiste pad niet altijd duidelijk was. Maar in ons groepje van ongeveer 6 lopers waren voldoende gps’ers zodat we nooit ver van het pad afweken.

De groep houdt het tempo goed erin. Ik ga een tempo lager lopen, het is nog een eind en de schoenen beginnen oncomfortabeler te voelen. Rustig volhouden, nog een pindareep naar binnen werken en een energiesnoepje. De rijp is inmiddels verdwenen, de zon spiekt af en toe door de bomen. We lopen nu ruim 2 uur, en we gaan weer richting de provenciale weg.

Rond 25k arriveer ik weer bij de verzorgingspost. Het is er gezellig druk, er zijn deelnemers van de 10k, 20k en een enkele 30k loper. Weer een bekertje cola en even bijkomen. En dan weer door voor het laatste stukje. Ergens een bordje gemist, waardoor ik en een aantal anderen helaas de wateroversteek missen.

Pfoe, ik haal nog wel wat mensen in, maar ik ben kapot. Na 28k begint alles pijn te doen. Voeten, knieën, heupen, armen, rug. Auw. Oké, zo voelt het dus. Een stap tegelijk, voeten optillen, rechtop blijven lopen.

En dan komt in de verte het klooster in zicht. Tanden op elkaar, het laatste rondje door de kloostertuin. Bij de finish word ik nog aangemoedigd door een paar zusters, die zich voorstellen als cheerleaders voor vandaag 🙂

Sow, het zit erop. Bij de finish word me een speciaal biertje aangeboden: “Wil je ‘m open of dicht mee?” -“Open, heeel graag!!!” Zweetshirt uit, schoon warm shirt en jasje aan, en dan genieten van dat dik verdiende biertje.

Man, dit was zwaaaaar. Ik heb nog een lange trainingsweg te gaan voor Rotterdam. Maar ik heb er ook vertrouwen in dat ik het ga halen.

Het was een fantastische loop, Trail-events.eu bedankt voor de goede organisatie!

2019

Het is eind december, tijd om terug te blikken op het jaar. Wat is er van mijn doelen terecht gekomen, en hoe staan de meerjarenplannen er voor?

Doelen 2019

  • 5 Halve Marathons binnen 2 uur (3/5)
  1. Drunense Duinenloop
  2. Halve Marathon Amsterdam
  3. Valkenloop
  4. xxxx
  5. xxxx

Het streven van 5 halve marathons binnen 2 uur uitlopen bleek te ambitieus. Die van Utrecht sloeg ik over vanwege een milde blessure (gelukkig maar, want daar ging nogal wat mis bij de organisatie), en die van Texel werd helaas afgelast. En ik voelde me na de Bredase Singelloop niet fit genoeg om de week erop in Eindhoven de halve te lopen. Een beetje last van mijn hamstring en de Halve van Amsterdam stond de week daarop al op de planning. Kortom, doel niet gehaald, maar wel tevreden over de prestaties. Want qua tijden mag ik wel iets ambitieuzer inzetten.

  • Loopmaanden september tot en met november goed doorkomen (geen blessures e.d. dus niet forceren)

Hmmmmm, dit doel ging redelijk. In april had ik een lichte kuit/knie blessure, waar ik maar niet vanaf kwam. Uiteindelijk met verstandig eten wat afgevallen en training opgebouwd. De echte loopmaanden ben ik na Breda met lichte hamstringklachten doorgekomen. Goed geluisterd naar mijn lichaam en goede afwegingen gemaakt. Al met al ben tevreden en vind ik dit doel wel bereikt.

  • Beter leren lopen met warm weer

Dit ging echt 100x beter dan vorig jaar, toen blies ik mezelf een paar keer helemaal op. Nu waren de Tilburg Ten Miles en de Damloop erg warm en heb ik mijn krachten veel beter gespreid.

  • Texelse Halve Marathon (afgelast)

Helaas, deze ging niet door. Man, wat keek ik uit naar deze loop. Maar ja, overmacht. Volgend jaar dan maar (fingers crossed!)

  • Halve Marathon Amsterdam (Done!)

Hier keek ik ook enorm naar uit, en ik heb er echt van genoten. Een klein probleempje met een ingescheurde nagel, maar daar had ik uiteindelijk nauwelijks last van. Bijna een PR gelopen 🙂

  • Zevenheuvelenloop Nijmegen (Done!)

Een van de grootste loopevenementen van het land. Hoewel de kleinere evenementen me steeds meer trekken, wilde ik deze toch wel meemaken. Prachtig parcours, alles was super geregeld… Maar na afloop had ik wel behoefte aan een rustigere omgeving 🙂

Tot zover de doelen van 2019. Vier van de 6 doelen behaald, eentje niet vanwege overmacht. Straks de doelen van 2020 even updaten 🙂

Evenementen

Voor de derde keer liep ik de Genneper Parken Nieuwjaarsloop in Eindhoven. Een leuk begin van het jaar, een mooie afstand en een relaxte sfeer. Komend jaar is de route ingekort van +/- 14km naar 10km en ik ben er nog niet uit of ik er dan aan meedoe. Ook de Vondelparkloop liep ik voor de derde keer. Vooral leuk om te combineren met een bezoekje aan mijn zus, maar deze sla ik komend jaar over. Januari 2020 staat in het teken van de Halve van Egmond.

In maart volgde de eerste halve marathon voor 2019, de Drunense Duinenloop. Een bekende en prachtige omgeving, fijne route en deze staat voor volgend jaar ook op de planning.

In april deed ik voor het eerst mee aan de Dommelloop op het TU/e terrein, erg relaxt want dat is naast het kantoor waar ik werk. Een leuk tussendoortje. In 2020 staat april in het teken van de Marathon van Rotterdam, dus de Dommelloop zit er dan waarschijnlijk niet in.

Na een pauze van een paar maanden met lichte knieklachten volgende in september de twee Ten Miles: Tilburg en de Damloop. Beide evenementen waren dit jaar erg warm. En druk, vooral bij de Damloop had ik er last van. Voor 2020 weet ik nog niet of ik aan deze mee ga doen.

En in oktober begon het echte loopseizoen. Lang wikken en wegen welke evenementen en welke afstanden ik ging doen… Ik besloot in Breda de 10k te doen, vooral omdat de halve marathon pas zo laat van start gaat, en het vorig jaar een warme editie bleek. Dit jaar bleek een natte editie, en dat beviel prima. Breda blijft een erg mooi evenement. Eindhoven een week later sloeg ik over, om de week erop fit aan de start in Amsterdam te staan. Wederom een heel druk evenement, maar erg gaaf om eens mee te maken. Oktober 2020 ga ik weer proberen aan de Singelloop mee te doen, wellicht de halve marathon?

En in november deed ik voor de vierde keer mee aan de Valkenloop, absoluut mijn favoriete loop. Niet te druk, goede organisatie en het allermooiste parcours. Die wil ik volgend jaar zeker weer lopen. En ook in november liep ik de Zevenheuvelenloop. Ook een prachtige route, en het bedwingen van de heuvels beviel me erg goed, maar de drukte daar kan ik missen als kiespijn 🙂

Trails

Begin dit jaar zag ik ergens de Geldrop Midwintertrail aangekondigd staan, en het leek me wel dat. Het was koud, het regende en het was HEERLIJK. Ik heb mijn schoenen finaal kapot gelopen door de modder, maar wat was het geweldig om zo door de prachtige natuur te ploeteren. Dit smaakte naar meer, en de maand erop liep ik mee met de Gulbergen Trail. Daar was het weer nog uitdagender, door regen en een storm 3x het hoogste punt van Brabant bereiken over spekgladde smalle slijkweggetjes. Die loop viel me wel tegen, teveel scheef op mijn enkels moeten lopen.

Het traillopen bevalt wel goed, dat ga ik vaker doen. Ik heb er andere schoenen voor aangeschaft, steviger, betere grip alleen 0 demping… Dat was even wennen. En mijn vrouw wees me op een loop in de buurt: de Brabantse Kluis trail. Als opbouw naar de uiteindelijke hele marathon lijkt me dat een mooi evenement: tussen Kerst en Oud en Nieuw dertig kilometer door de bossen crossen. Geen tijdsdruk, het gaat om het evenement, gewoon genieten en kijken hoe mijn lichaam reageert op zo’n tijd en afstand buitensporten. Dat wordt mijn laatste loop voor 2019.

Boeken

Drie boeken over hardlopen heb ik gelezen:

  • Tim van der Veer: Runner’s High

Mega-inspirerend, prachtige beschrijvingen van echte mensen in soms zware omstandigheden die bijna bovenmenselijke prestaties leveren.

  • Haruki Murakami: Waarover ik praat als ik over hardlopen praat

Mooie reflecties over de invloed van het hardlopen op deze schrijver. Gedachtespinsels en een paar prachtige wedstrijdverslagen.

  • Bram Bakker: de Halve van Egmond

Ik had meer over de wedstrijd “de Halve Marathon van Egmond” verwacht gezien de titel van dit boek, maar het bleef beperkt tot een wedstrijdverslag van één hoofdstuk en een paar verwijzingen. De boektitel dekt de lading niet echt. Maar dat neemt niet weg dat Bram erg vermakelijk schrijft, ook zijn boek heb ik verslonden.

Tops

Midwintertrail Geldrop, Drunense Duinenloop, Halve van Amsterdam en (wederom) de Valkenloop.

“Flops”

Damloop. Twee keer heb ik ‘m nu gelopen. Door de regen vorig jaar was ie fijn, door de hitte dit jaar een stuk minder. Voor mij is dit evenement te druk om nog eens aan deel te nemen.

Gulbergen Trail. Teveel schuine stukken over glibberpaden. Op sommige plekken was de route niet duidelijk aangegeven. Wellicht doe ik ‘m nog eens, nu ik betere trailschoenen heb. Want het dak van Brabant is toch wel een leuke uitdaging.

Dat was zo’n beetje mijn loopjaar 2019. Het bloggen bevalt me ook erg goed, ik vind het leuk om mijn ervaringen op deze manier te bewaren. Wellicht heeft iemand er ook iets aan, ik lees ook graag de ervaringen van anderen voor ik aan een nieuwe loop deelneem.

Nog één loop te gaan in 2019, en dan op naar een paar hele gave loopdoelen in 2020:

  • De Halve van Egmond
  • De Hele van Rotterdam
  • De Halve van Texel

Op naar de laatste loop van 2019 en iedereen een gezond 2020 gewenst!

Jody

20 juni 2006 haalden we onze Jody in huis. Drie maanden oud was je toen. Afgelopen dinsdag ben je bij de dierenarts ingeslapen.

In de tussentijd heb je gezwommen, winden gelaten, gerollebold in de modder, achter balletjes aangerend, muggen gevangen, geblaft om vuurwerk, geblaft om gasten, geblaft om vogels, een egel binnengebracht, winden gelaten, boterhammen gejat, heel onschuldig gekeken, stiekem op de bank geslapen, verschillende sloffen opgegeten, de fundering van het huis blootgelegd, achter katten aangezeten, geplast en gepoept waar het niet mocht (en soms waar het wel mocht), bij vreemden geschooid om boterhammen, naar niemand geluisterd tijdens de puppycursus, lekker lomp gespeeld met andere honden, hele dagen moeders gevolgd, de tuinslang aangevallen.

We misten je geblaf al een tijdje. En je verloor minder haar. Even ging het heel slecht, toen bleek je suikerziekte te hebben. Iedere ochtend en iedere avond een prikje, een beetje ondersteuning met lopen en eten, en je herstelde wat. Maar lopen bleef moeilijk. Na 13,5 jaar eigenwijze hondenstreken was echt alle energie weg.

Ik mis je zachte gezucht in huis. Rust zacht lieve Jody.

20180723_19523620191008_145844a