Halve van Egmond 2020

De eerste loop van 2020, de klassieke Halve van Egmond. Bekend als één van de zwaarste halve marathons, over het strand en door het duingebied in hartje winter. Nu valt die winter dit jaar erg mee. Volgens de voorspelling wordt het een graad of 8, de wind zal de grootste uitdaging worden. Kracht 5 à 6. We zullen zien. Egmond is niet naast de deur, en het is het weekend voor onze 12,5 jarige huwelijksdag, dus we maakten er een weekendje weg van. Huisje op het kustpark van Roompot, kinderen en pup mee.

Vrijdagavond aangekomen en meteen een flinke wandeling met Bowy gemaakt. Route naar de start eens bekijken. Het was pikdonker, de maan scheen helder. De gedeeltelijke maansverduistering viel me niet echt op. Overal staan al hekken voor de evenementen, zaterdag de Egmond-pier-Egmond fietscross (?) en zondag de Halve Marathon. Ik loop terug, het is max 2km vanaf het park naar de start, perfect.

Zaterdag een relaxte dag. Een beetje geluierd met het gezin, en een wandeling naar de duinen en over het strand gemaakt. Korte fotoshoot met Bowy, die had de dag van z’n leven.

Op het strand viel de wind me op… man, dit gaat morgen een flinke uitdaging worden…

Morgen maar een zonnebril op tegen het zand. En het voelt een stuk kouder dan ik had ingeschat… terug naar het huisje en flink pasta eten, en nog even twijfelen over de kledingkeuze voor morgen.

Raceday

Weersverwachting: een graad of 9, meer wind en af en toe regen. Laat die zonnebril maar zitten. Korte broek, ondershirtje en t-shirtje aan. Het zal vast even koulijden zijn, maar na 1/3 van het parcours loop je beschut en met wind mee, dan wil je het niet te warm krijgen. Afscheid genomen van vrouw, kinderen en pup. Wegwerpponcho aan en op naar de start!

Het is al aardig druk onderweg. Bussen rijden af en aan om deelnemers te vervoeren. Bijna iedereen heeft lange mouwen en tights aan… hmmmm.

Op naar het startvak. Ik ben ingedeeld in het eennalaatste vak, precies in de bocht voor de duinen. De wind heeft vrij spel. Deelnemers zoeken beschutting achter wc hokjes en afvalcontainers. Ik probeer mijn benen wat warm te houden met wat springen, en mijn vingers verberg ik in mijn broekzakken. Hier en daar een verbaasde blik van vol ingepakte lopers, haha. In het vak voor ons zie ik de pacers van 1:50:00 en 1:55:00. Hmm, die 1:55:00 als eindtijd hoop ik ook te halen. 1:50:00 lijkt me niet haalbaar in mijn huidige conditie en met dit weer. Maar toch lonkt die grens… even afwachten hoe het verloopt. En dan verdwijnt de groep voor ons, en schuift ons vak langzaam richting startpunt. Poncho uit, en afwachten tot het startschot.

En dan mogen we weg! Een slinger om de vuurtoren en dan het strand op. De trailervaring komen van pas, ik zoek een weg door het mulle zand zo gericht mogelijk richting zee. Bram Bakker schreef in zijn boek “De Halve van Egmond” dat het zand vlak langs de waterlijn het fijnst loopt. Het is blijkbaar eb, een hele brede strook hard zand is beschikbaar voor de lopers. En daar is de wind. Bam, alsof je tegen een muur oploopt. Ik kijk rond, en zie dat een enorme sliert lopers hoog op het strand loopt. Iedereen maakt gebruik van de medelopers om uit de wind te lopen, waardoor de slinger steeds verder strandopwaarts loopt. Een enkeling, zoals ikzelf, blijft eigenwijs dichter langs het water lopen, vol in de elementen. Heerlijk, en een machtig gezicht om tot aan de horizon links de kleurrijke stoet renners te zien en rechts de wilde zee.

Na een kilometer of 4 begin ik wel vermoeid te raken. Misschien moet ik toch even gebruik maken van de massa… maar het is druk en ze lopen net langzamer als ik zou willen. Dan zie ik een groep pacers zich naar voren werken, de 2:00:00 pacers. Oei, die wil ik eigenlijk wel voor blijven. Achter de groep met pacers vallen wat gaten, en ik begin wat meer in de sliert te lopen. Minder spectaculair uitzicht, maar beter om even krachten te sparen. Mijn tijden lopen op tot boven 6 minuten per kilometer, oei oei oei, ik moet die pacers rond 10k inhalen en dan iedere km nog een minuut inlopen… dat gaat ‘m niet worden. De ambitie van 1:50:00 laat ik varen en ik zie wel hoe het na het strand gaat. Na een kilometer of 7 komt de afslag in beeld. Eindelijk, na ruim 7,5 kilometer, weg van die ononderbroken keiharde zuidwesten wind. Wel even opletten met het ploeteren door het mulle zand. Een aantal lopers valt helemaal stil. Heuveltje op sprinten en dan vol de wind in de rug, als een beloning voor hard werken.

We lopen door een prachtig duingebied. Smalle paden, veel renners, dat verloopt niet altijd even soepel. Mijn excuses aan die paar lopers die ik rechts heb ingehaald. Het is af en toe te druk, ik vind met moeite een weg naar voren. De kou van het strand zijn zo vergeten en ik ben helemaal content met de kledingkeuze. Soepeltjes versnel ik tot minder dan 5 minuten per kilometer, en vlak voor de verzorgingspost komen de 2:00:00 pacers weer in beeld. Die weet ik in te halen, maar bij de verzorgingspost verlies ik zoveel tijd dat ik weer achter ze aansluit. Soms zit het mee, soms tegen.

De groep met pacers weet ik weer te passeren en ik kom in een lekker ritme. De kilometers verlopen soepel, het veld is beter verspreid. Het is genieten van de natuur in de duinen. De zon breekt zelfs even door, een extra cadeautje. Ik loop van groepje naar groepje, pak een stukje banaan bij de laatste verzorgingspost en zet nog eens voorzichtig aan voor de laatste kilometers.

Dan draaien we de bloedweg op. Hier en daar staat wat publiek, en door de duinen komt Egmond langzaam in zicht. Ik voel me aardig leeg, mijn linkerknie is een beetje aan het klagen. Ontspannen door blijven lopen. En dan komen de bordjes: nog 500 meter… inhouden, 500 meter is nog zeker 2 minuten rennen. 400 meter… inhouden, tot je die finishboog ziet. Ondertussen loop je de heuvel op rondom de vuurtoren, lekkere kuitenbijter zo op het eind. Dan is de finishboog in zicht. Eerst even handen de lucht in voor een fotomoment, dan vol gas op de finish af. Nog even aangemoedigd door een medeloper pers ik het laatste beetje energie eruit. WHAAAAAHH… Finish: 1:54:25

Wow, dat was gaaf. Na de finish even mijn motivator van de laatste 100 meter een high five gegeven, en dan naar de medaille en nieuwe wegwerpponcho. Even bijkomen en op zoek naar de familie. Snel gevonden, heb je ons niet gehoord? Ik heb niks gezien onderweg… blijkbaar riepen ze wel bij de finish, maar ik zag toen al zwart voor mijn ogen 🙂

Uit de drukte, op naar de Roompot voor een lekker biertje.

Het was een geweldige loop, zoals verwacht een strijd tegen de elementen. Blijkbaar was deze editie behoorlijk zwaar, er zijn de traagste tijden gelopen sinds 1985. De wind was inderdaad stevig, maar de temperatuur viel mee en de regen bleef ook achterwege. Wat mij betreft was het wel te druk op de smalle wegen door de duinen. Maar goed, ik heb genoten, die sliert renners over het strand tegen de wind zover het oog reikt, onvergetelijk.

En dan na afloop deze prachtige wolkenlucht nog meekrijgen… Topweekend!