Trainen, trainen, trainen… en dan de coronacrisis.

2020 week 3: 26,2km getraind. Dat was mijn startpunt om op te bouwen naar de marathon. En dat ging goed! Ik werk in Eindhoven en er is een prettig fietspad lang het kanaal richting Helmond. Iedere dinsdag besloot ik via dat fietspad trimmend naar huis te gaan. Dat is 18,5km, door het donker en meestal door de regen. Halverwege is een deel afgesloten, daar kun je langs de andere kant van het kanaal een modderpad volgen of 2 extra kilometers omlopen. Ik liep steeds het modderpad, een leuke afwisseling in de training. In de weekenden rugzakje met snacks mee en rustig trails joggen. Een stuk of 4 stormen heb ik mogen trotseren. 20km, 28km, 18km en één keer zelfs 39,8km. 35km was die dag de bedoeling, maar ik kwam er na 2km achter dat ik mijn treinkaart voor de terugreis was vergeten.

Mijn wekelijkse kilometertotalen liepen netjes op, 38, 43, 58, 48, 67, 69. En toen kwam week 10. Mijn dinsdagloop van Eindhoven naar Helmond mislukte, want ik had ’s middags een paar kaasjes op die slecht vielen. Na 6km liet ik me ophalen. Corona verspreidt zich en grote evenementen komen op losse schroeven te staan. We worden gevraagd om de werklaptop mee naar huis te nemen, zodat je eventueel thuis kan werken. Geen probleem op zich, maar hardlopen met een laptop op de rug ga ik niet doen. Mijn trainingsplannen moet ik aanpassen. En dan het weekend. Gezellig, verjaardag, maar ook daar had ik niet genoeg rekening mee gehouden in de planning. Totaal die week: 25km… hmmm… Oké, hopelijk gaat week 11 beter. En gaat de marathon volgende maand door.

Zondagavond: Hoestklachten bij mijn zoontje en mezelf. RIVM adviseert dan thuis te blijven. Grrrrrrrrr…. Komende zondag staat de halve marathon van Drunen op de planning, en dit is de week dat ik de meeste km zou moeten maken in mijn marathonvoorbereiding. Het is nu dinsdag. Iedere dag meer coronagevallen, iedere dag meer maatregelen. En zelf ben ik nu ook niet fit. Hier baal ik als een stekker van, als ik niet vlot klachtenvrij ben, dan mis ik de Drunense Duinenloop. En gezien de uitbraak en maatregelen vraag ik me af of de Rotterdammarathon wel op 5 april door zal gaan.

Ach ja, uitzieken en afwachten hoe de situatie zich ontwikkelt. Ik las ergens dat voorbereiding op een marathon nooit vergeefse moeite is, naast je conditie werk je ook aan je discipline. Natuurlijk is het zuur dat deze coronacrisis tijdens de zwaarste voorbereidingsweken roet in het eten gooit. Ik stuurde een paar weken terug een berichtje naar mijn maat: het is fantastisch om zo voor te bereiden en naar die ultieme afstand toe te werken… Maar mijn god, wat is het zwaar.

Fysiek is het zwaar, maar ook sociaal. Sorry gezinnetje, ik hou van jullie, maar papa is een beetje gek en wil die marathon binnen 4 uur uitlopen. En als het in april niet doorgaat, zal ik later dit jaar nog een keer een paar weken niet te genieten zijn. Maar het gaat gebeuren. Dit jaar. Tweeënveertigduizendhondervijfennegentig meters. Vier uurtjes. Hoeveel bloed, zweet en tranen in die 4 uurtjes gaan… het is een fascinerende reis.

Update: de Drunense Duinenloop is inmiddels afgelast. Daar hoef ik me niet meer druk om te maken. De hele marathon… ik verwacht niet dat het door kan gaan op 5 april. We wachten nieuws maar af.