Bowy

Afgelopen november namen we afscheid van onze trouwe, eigenwijze en heerlijke labrador Jody. Ze was geweldig. Daarna werd het erg stil in huis. Terwijl onze twee kinderen echt niet de rustigste van Nederland zijn. Maar we misten de aanwezigheid van een hondje.

En voorzichtig werd al gekeken op internet… wat zou een geschikt hondje kunnen zijn. Wat voor hond zou ik mee kunnen nemen met looptrainingen? Maar toen we deze prachtige Sennenpups tegenkwamen, waren we verkocht. Niet mijn eerste keuze voor het hardlopen, maar verder leek alles oké. De pups zagen er goed verzorgd uit en waren niet schuw, de moeder was rustig en zag er ook gezond en verzorgd uit. We smolten bij het bezoek.

Dus deze Tweede Kerstdag kwam Bowy onze familie versterken. Een kruising Berner Sennen x Appenzeller Sennen. Appenzell, daar heb ik nog hele goede herinneringen aan… Daar in Zwitserland heb ik nog een prachtige whiskytrail gelopen met Sander.

We hebben speeltjes, kussens, riem en snoepjes in huis. Welkom Bowy!

De eerste twee weken zijn voorbij gevlogen Bowy doet het prima, rustig en speels, en houdt graag de puppytandjes bezig. Het is wel erg goed opletten, hij is redelijk zindelijk maar wanneer hij moet, dan moet ie ook snel 🙂

Verder is het eten, spelen, lopen, spelen, lopen, eten, spelen, lopen, slapen. En ik mis er vast nog een paar. Hij vraagt redelijk wat aandacht, en we zijn blij dat te kunnen geven. Ik plan mijn trainingsloopjes wel wanneer er iemand anders thuis is. Of ik doe een kleiner rondje, nadat ik hem goed heb uitgeput en hij een halfuurtje rust kan gebruiken.

Ofwel, we passen ons even helemaal aan en we hebben het er heel graag voor over.

Kan niet wachten tot je sterk genoeg bent om mee te hardlopen Bowy!

Brabantse Kluis Trail 2019 30k

De laatste loop van 2019, tussen Kerst en Oud en Nieuw, dichtbij huis. Het leek me een goede opstap in de voorbereiding naar de marathon komend jaar. Dus ik koos voor de 30k trail, samen met een kleine 50 anderen.

Het was een hele frisse ochtend. De zonsopkomst had ik gemist, onze pup had teveel slaap van me geroofd en die moest ik een beetje inhalen. Op naar de Brabantse Kluis.

Ik had de afgelopen weken al wat trainingskilometers opgebouwd, een keer 27,5k en 24.5k. Maar dat was met pauzes onderweg en af en toe een foto. Nu mag dat met deze trail natuurlijk ook, en het was af en toe ook echt de moeite, maar ik had me voorgenomen voornamelijk door te lopen. Kijken hoe ik reageer op zo’n afstand, kan ik de hongerklop voorkomen met wat pindarepen onderweg, wat gebeurt er als je drie uur achter elkaar loopt?

Affijn, startnummer opgehaald, koffie op, uitleg gekregen over het parcours (20k bordjes volgen tot iets na de verzorgingspost, dan provinciale weg oversteken en op gps verder), en naar het startpunt.

Mijn Tomtom horloge heeft me al een paar jaar goede dienst bewezen en zou vandaag mijn back-up zijn. Ik heb tegenwoordig een Suunto als opvolger, vooral omdat die een betere accuduur moet hebben. Maar ik ben nog niet aan de Suunto gewend, ik weet nooit welke knoppen waarvoor dienen. Een gps track volgen had ik wel eerder met succes uitgeprobeerd.

200 meter na de start gaf de Tomtom netjes de route aan met een pijltje en een lijn. De Suunto hield het op een pijltje zonder lijn, met de woorden “off track”. Ik geloof dat wanneer de Suunto het eerste punt mist, het niet meer de route kan vinden. Nog een paar pogingen onderweg gedaan, maar ik kreeg de route niet op het scherm. Goed, dan maar vertrouwen op de good old Tomtom en de andere lopers.

Door het gedoe met het horloge, de spekgladde eerste kilometers en een felle laagstaande zon misten een paar lopers en ikzelf een afslag door een veld… na een kleine honderd meter ontdenkten we de fout en keerden we terug naar de juiste afslag.

De gladste en modderigste eerste wegen zijn dan achter de rug. Mijn schoenen hebben het fantastisch gedaan. Nauwelijks demping, maar erg veel grip, erg prettig in deze omstandigheden.

Dan lopen we over een schitterende heide. Ochtendmist, rijp op de plantjes, het was schitterend. Er wordt wat gekletst, hier en daar neemt iemand een foto. Ik loop lekker, wel wat snel… daar zal ik nog last van krijgen.

Na een kilometer of 8 neem ik mijn eerste notenreep. Joggend over een mountainbikepad een reep naar binnen werken… kleine hapjes tegelijk. Een slok water er achteraan en dan het tempo weer iets omhoog.

Het is een fraaie route, door een mooi gebied in heerlijke weersomstandigheden. Fris, open, prachtig. Rond 12k komen we aan bij de verzorgingspost. Een bekertje cola en wat tuc-koekjes, even op adem komen. Het is gezellig, en ik sluit aan bij een groepje. Op naar het gps-deel.

Hier en daar kronkelen de wegen behoorlijk, en kronkels vlak voor splitsingen gaven af en toe verwarring. Het kompas van de gps was nog niet bijgedraaid waardoor het juiste pad niet altijd duidelijk was. Maar in ons groepje van ongeveer 6 lopers waren voldoende gps’ers zodat we nooit ver van het pad afweken.

De groep houdt het tempo goed erin. Ik ga een tempo lager lopen, het is nog een eind en de schoenen beginnen oncomfortabeler te voelen. Rustig volhouden, nog een pindareep naar binnen werken en een energiesnoepje. De rijp is inmiddels verdwenen, de zon spiekt af en toe door de bomen. We lopen nu ruim 2 uur, en we gaan weer richting de provenciale weg.

Rond 25k arriveer ik weer bij de verzorgingspost. Het is er gezellig druk, er zijn deelnemers van de 10k, 20k en een enkele 30k loper. Weer een bekertje cola en even bijkomen. En dan weer door voor het laatste stukje. Ergens een bordje gemist, waardoor ik en een aantal anderen helaas de wateroversteek missen.

Pfoe, ik haal nog wel wat mensen in, maar ik ben kapot. Na 28k begint alles pijn te doen. Voeten, knieën, heupen, armen, rug. Auw. Oké, zo voelt het dus. Een stap tegelijk, voeten optillen, rechtop blijven lopen.

En dan komt in de verte het klooster in zicht. Tanden op elkaar, het laatste rondje door de kloostertuin. Bij de finish word ik nog aangemoedigd door een paar zusters, die zich voorstellen als cheerleaders voor vandaag 🙂

Sow, het zit erop. Bij de finish word me een speciaal biertje aangeboden: “Wil je ‘m open of dicht mee?” -“Open, heeel graag!!!” Zweetshirt uit, schoon warm shirt en jasje aan, en dan genieten van dat dik verdiende biertje.

Man, dit was zwaaaaar. Ik heb nog een lange trainingsweg te gaan voor Rotterdam. Maar ik heb er ook vertrouwen in dat ik het ga halen.

Het was een fantastische loop, Trail-events.eu bedankt voor de goede organisatie!

2019

Het is eind december, tijd om terug te blikken op het jaar. Wat is er van mijn doelen terecht gekomen, en hoe staan de meerjarenplannen er voor?

Doelen 2019

  • 5 Halve Marathons binnen 2 uur (3/5)
  1. Drunense Duinenloop
  2. Halve Marathon Amsterdam
  3. Valkenloop
  4. xxxx
  5. xxxx

Het streven van 5 halve marathons binnen 2 uur uitlopen bleek te ambitieus. Die van Utrecht sloeg ik over vanwege een milde blessure (gelukkig maar, want daar ging nogal wat mis bij de organisatie), en die van Texel werd helaas afgelast. En ik voelde me na de Bredase Singelloop niet fit genoeg om de week erop in Eindhoven de halve te lopen. Een beetje last van mijn hamstring en de Halve van Amsterdam stond de week daarop al op de planning. Kortom, doel niet gehaald, maar wel tevreden over de prestaties. Want qua tijden mag ik wel iets ambitieuzer inzetten.

  • Loopmaanden september tot en met november goed doorkomen (geen blessures e.d. dus niet forceren)

Hmmmmm, dit doel ging redelijk. In april had ik een lichte kuit/knie blessure, waar ik maar niet vanaf kwam. Uiteindelijk met verstandig eten wat afgevallen en training opgebouwd. De echte loopmaanden ben ik na Breda met lichte hamstringklachten doorgekomen. Goed geluisterd naar mijn lichaam en goede afwegingen gemaakt. Al met al ben tevreden en vind ik dit doel wel bereikt.

  • Beter leren lopen met warm weer

Dit ging echt 100x beter dan vorig jaar, toen blies ik mezelf een paar keer helemaal op. Nu waren de Tilburg Ten Miles en de Damloop erg warm en heb ik mijn krachten veel beter gespreid.

  • Texelse Halve Marathon (afgelast)

Helaas, deze ging niet door. Man, wat keek ik uit naar deze loop. Maar ja, overmacht. Volgend jaar dan maar (fingers crossed!)

  • Halve Marathon Amsterdam (Done!)

Hier keek ik ook enorm naar uit, en ik heb er echt van genoten. Een klein probleempje met een ingescheurde nagel, maar daar had ik uiteindelijk nauwelijks last van. Bijna een PR gelopen 🙂

  • Zevenheuvelenloop Nijmegen (Done!)

Een van de grootste loopevenementen van het land. Hoewel de kleinere evenementen me steeds meer trekken, wilde ik deze toch wel meemaken. Prachtig parcours, alles was super geregeld… Maar na afloop had ik wel behoefte aan een rustigere omgeving 🙂

Tot zover de doelen van 2019. Vier van de 6 doelen behaald, eentje niet vanwege overmacht. Straks de doelen van 2020 even updaten 🙂

Evenementen

Voor de derde keer liep ik de Genneper Parken Nieuwjaarsloop in Eindhoven. Een leuk begin van het jaar, een mooie afstand en een relaxte sfeer. Komend jaar is de route ingekort van +/- 14km naar 10km en ik ben er nog niet uit of ik er dan aan meedoe. Ook de Vondelparkloop liep ik voor de derde keer. Vooral leuk om te combineren met een bezoekje aan mijn zus, maar deze sla ik komend jaar over. Januari 2020 staat in het teken van de Halve van Egmond.

In maart volgde de eerste halve marathon voor 2019, de Drunense Duinenloop. Een bekende en prachtige omgeving, fijne route en deze staat voor volgend jaar ook op de planning.

In april deed ik voor het eerst mee aan de Dommelloop op het TU/e terrein, erg relaxt want dat is naast het kantoor waar ik werk. Een leuk tussendoortje. In 2020 staat april in het teken van de Marathon van Rotterdam, dus de Dommelloop zit er dan waarschijnlijk niet in.

Na een pauze van een paar maanden met lichte knieklachten volgde in september de twee Ten Miles: Tilburg en de Damloop. Beide evenementen waren dit jaar erg warm. En druk, vooral bij de Damloop had ik er last van. Voor 2020 weet ik nog niet of ik aan deze mee ga doen.

En in oktober begon het echte loopseizoen. Lang wikken en wegen welke evenementen en welke afstanden ik ging doen… Ik besloot in Breda de 10k te doen, vooral omdat de halve marathon pas zo laat van start gaat, en het vorig jaar een warme editie bleek. Dit jaar bleek een natte editie, en dat beviel prima. Breda blijft een erg mooi evenement. Eindhoven een week later sloeg ik over, om de week erop fit aan de start in Amsterdam te staan. Wederom een heel druk evenement, maar erg gaaf om eens mee te maken. Oktober 2020 ga ik weer proberen aan de Singelloop mee te doen, wellicht de halve marathon?

En in november deed ik voor de vierde keer mee aan de Valkenloop, absoluut mijn favoriete loop. Niet te druk, goede organisatie en het allermooiste parcours. Die wil ik volgend jaar zeker weer lopen. En ook in november liep ik de Zevenheuvelenloop. Ook een prachtige route, en het bedwingen van de heuvels beviel me erg goed, maar de drukte daar kan ik missen als kiespijn 🙂

Trails

Begin dit jaar zag ik ergens de Geldrop Midwintertrail aangekondigd staan, en het leek me wel dat. Het was koud, het regende en het was HEERLIJK. Ik heb mijn schoenen finaal kapot gelopen door de modder, maar wat was het geweldig om zo door de prachtige natuur te ploeteren. Dit smaakte naar meer, en de maand erop liep ik mee met de Gulbergen Trail. Daar was het weer nog uitdagender, door regen en een storm 3x het hoogste punt van Brabant bereiken over spekgladde smalle slijkweggetjes. Die loop viel me wel tegen, teveel scheef op mijn enkels moeten lopen.

Het traillopen bevalt wel goed, dat ga ik vaker doen. Ik heb er andere schoenen voor aangeschaft, steviger, betere grip alleen 0 demping… Dat was even wennen. En mijn vrouw wees me op een loop in de buurt: de Brabantse Kluis trail. Als opbouw naar de uiteindelijke hele marathon lijkt me dat een mooi evenement: tussen Kerst en Oud en Nieuw dertig kilometer door de bossen crossen. Geen tijdsdruk, het gaat om het evenement, gewoon genieten en kijken hoe mijn lichaam reageert op zo’n tijd en afstand buitensporten. Dat wordt mijn laatste loop voor 2019.

Boeken

Drie boeken over hardlopen heb ik gelezen:

  • Tim van der Veer: Runner’s High

Mega-inspirerend, prachtige beschrijvingen van echte mensen in soms zware omstandigheden die bijna bovenmenselijke prestaties leveren.

  • Haruki Murakami: Waarover ik praat als ik over hardlopen praat

Mooie reflecties over de invloed van het hardlopen op deze schrijver. Gedachtespinsels en een paar prachtige wedstrijdverslagen.

  • Bram Bakker: de Halve van Egmond

Ik had meer over de wedstrijd “de Halve Marathon van Egmond” verwacht gezien de titel van dit boek, maar het bleef beperkt tot een wedstrijdverslag van één hoofdstuk en een paar verwijzingen. De boektitel dekt de lading niet echt. Maar dat neemt niet weg dat Bram erg vermakelijk schrijft, ook zijn boek heb ik verslonden.

Tops

Midwintertrail Geldrop, Drunense Duinenloop, Halve van Amsterdam en (wederom) de Valkenloop.

“Flops”

Damloop. Twee keer heb ik ‘m nu gelopen. Door de regen vorig jaar was ie fijn, door de hitte dit jaar een stuk minder. Voor mij is dit evenement te druk om nog eens aan deel te nemen.

Gulbergen Trail. Teveel schuine stukken over glibberpaden. Op sommige plekken was de route niet duidelijk aangegeven. Wellicht doe ik ‘m nog eens, nu ik betere trailschoenen heb. Want het dak van Brabant is toch wel een leuke uitdaging.

Dat was zo’n beetje mijn loopjaar 2019. Het bloggen bevalt me ook erg goed, ik vind het leuk om mijn ervaringen op deze manier te bewaren. Wellicht heeft iemand er ook iets aan, ik lees ook graag de ervaringen van anderen voor ik aan een nieuwe loop deelneem.

Nog één loop te gaan in 2019, en dan op naar een paar hele gave loopdoelen in 2020:

  • De Halve van Egmond
  • De Hele van Rotterdam
  • De Halve van Texel

Op naar de laatste loop van 2019 en iedereen een gezond 2020 gewenst!

Jody

20 juni 2006 haalden we onze Jody in huis. Drie maanden oud was je toen. Afgelopen dinsdag ben je bij de dierenarts ingeslapen.

In de tussentijd heb je gezwommen, winden gelaten, gerollebold in de modder, achter balletjes aangerend, muggen gevangen, geblaft om vuurwerk, geblaft om gasten, geblaft om vogels, een egel binnengebracht, winden gelaten, boterhammen gejat, heel onschuldig gekeken, stiekem op de bank geslapen, verschillende sloffen opgegeten, de fundering van het huis blootgelegd, achter katten aangezeten, geplast en gepoept waar het niet mocht (en soms waar het wel mocht), bij vreemden geschooid om boterhammen, naar niemand geluisterd tijdens de puppycursus, lekker lomp gespeeld met andere honden, hele dagen moeders gevolgd, de tuinslang aangevallen.

We misten je geblaf al een tijdje. En je verloor minder haar. Even ging het heel slecht, toen bleek je suikerziekte te hebben. Iedere ochtend en iedere avond een prikje, een beetje ondersteuning met lopen en eten, en je herstelde wat. Maar lopen bleef moeilijk. Na 13,5 jaar eigenwijze hondenstreken was echt alle energie weg.

Ik mis je zachte gezucht in huis. Rust zacht lieve Jody.

20180723_19523620191008_145844a

Zevenheuvelenloop 15k 2019

Het is een stralende maar koude ochtend. Vanmiddag wordt meer bewolking verwacht, en een graadje of 6. Prima herfstweer om mijn eerste zevenheuvelenloop te doen.

Nog altijd voelt mijn linkerbeen niet 100%. Een scherpe tijd zal het niet worden, ik hoop wel net binnen de 1 uur en 15 minuten te blijven. Op naar Nijmegen!

Een goed half uur voor de start sta ik in het startvak. De topatleten zijn al vetrokken en je merkt aan de omroeper dat er wat in de lucht hangt, dat parcoursrecord kan vandaag gaan sneuvelen. Zelf strek ik en beetje en probeer me warm te houden, het startvak ligt in de schaduw van hoge herenhuizen.

Dan mogen we naar voren. Via een zandloper over de startmat en gaan. Het begin lijkt al naar beneden te lopen, na 2 kilometer begin ik me zorgen te maken. Zeven heuvelen, en dan beginnen met een afdaling, dat belooft wat voor het eind. Het weer is fantastisch en ik probeer een rustig ritme te vinden. Vier passen inademen, drie passen uit. Het parcours lijkt weer vlak. De wegen zijn breed, gelukkig maar, want er moet veel worden geslalomd.

Dan draaien we de eerste klim op. Veel lopers vallen stil, het is ook best een kuitenbijter. Nieuw ritme, 3 passen in, 3 passen uitademen. Ik hou het vrij goed vol. Eerste heuvel bedwongen, op naar de volgende.

De stukken bergaf gaan vanzelf, ik zak relaxt af en kom een beetje bij om vervolgens weer aan te zetten voor de volgende klim. Het gaat supersoepel, de wegen blijven breed, de bossen zijn prachtig en het zonnetje schijnt door de sluierbewolking heen. Bergop aanzetten, bergaf bijkomen, ademhaling in de gaten houden. Ik voel me kiplekker!

Tot 12k. O ja, ik had last van mijn been… en bij 12k begint ie echt op te spelen. Links strekt minder, rechts moet extra werk verrichten. Geen paniek, ritme houden en gebruik maken van de zwaartekracht. Want het loopt tot de finish alleen maar omlaag. 14k, rustig aan, even volhouden. Bordje 500 meter, nee, inhouden, 500 meter is verder dan je denkt… 400 meter… 300 meter, voorzichtig versnellen… 200 meter, ik zie de finishboog! Ik haal mensen in, een enkeling versnelt met me mee. 100 meter, mijn medesprinter is gelost en ik zoek een goed plek voor de finishfoto… Bam!

Ik check mijn horloge: 1:11:47. Wat? Ik check de app: 1:11:45. Ruim sneller dan ik had gehoopt, na de Bruggenloop van 2015 mijn tweede tijd op de 15k. Tijd voor bad en een borrel 🙂

Alleen de medaille… mijn dochter zei het treffend: “Da’s geen medaille, maar zo’n ding waar je je drankje op kan zetten.” Een bierviltje van spaanplaat. Die krijgt een plekje naast de plastic-pleximedaille van de Vondelparkloop 2016.

Dat was de Zevenheuvelenloop. Een schitterend parcours, het weer was perfect. Blijkbaar is er zelfs een nieuw damesrecord gelopen bij de topatleten, super!

Maar het is met 33.000 deelnemers wel een erg druk evenement. Petje af voor de organisatie die alles zo in goede banen leidde!

Valkenloop HM 2019

Twee weken na Amsterdam. Nauwelijks getraind tussendoor, want ik had nog steeds last van de hamstring. En een drukke werkweek. De hele week twijfel ik, zal ik gaan, zal ik omzetten naar 12,5k, of ga ik toch voor de volledige 21,1k. Een beetje joggen gaat wel, krachttraining ook. Eigenlijk heb ik alleen last bij wandelen, en ook steeds minder. Goed dan, 21k en een beetje rustig aan.

Loopmaatje Sander kon helaas de 12,5k niet meedoen en heeft zijn nummer overgedragen aan collega Twan. Twee jaar terug liep ik met hem de halve marathon in Eindhoven.

’s Ochtends met de trein en bus naar Valkenswaard. Stukje wandelen, startnummer ophalen, tas inleveren en naar de bus. Die brengt ons jaar het Leenderbos voor de start. De temperatuur is prima, een graad of 10 en een frisse miezerregen. Weer perfect loopweer. Balen van de hamstring, maar we kijken wel hoe het gaat.

Om 11.00 is de start en een lange sliert kleurrijke hardlopers draaft het Leenderbos in over een smal fietspad. De bossen hebben hun mooiste herfstkleurtjes opgezet. Geel, rood, groen en bruin blad, hier en daar verfraaid met rood-met-witte paddestoelen.

Naar mijn gevoel zit ik niet op een goede plek, het gaat me te langzaam. Na een kilometer inhouden haal ik wat groepjes in en sluit aan bij een vlotte lopersgroep. Een paar kilometer verder splits de groep in 2 snelle lopers en een groepje die wat langzamer gaan. Ik hang er tussenin.

Mijn been zeurt af en toe, en het is nog een eind. Ik kom maar niet in een lekker ritme. Een blik op de natuur voor ons doet me mijn pijntjes weer vergeten, we kijken uit op de Grote Heide. De miezerregen maakt het uitzicht nog sfeervoller. Schitterend.

Ik vind weer een paar tempogenoten. Één heeft een zeer ontspannen tred en ik hoop ook in zo’n ritme te komen. Ik volg en geniet van de omgeving. Een kilometer of 6 zit er op wanneer we op de Achelse Kluis aflopen. Vlak voor de grens slaan we af, op naar de 12,5k starters.

De relaxte loper voor mij lijkt wat tempo te verliezen, en ik ga er voorbij. Een hele tijd loop ik in niemandsland. Lopers in de verte, hier en daar wat vriendelijke wandelaars en belangstellenden. Ik zoek naar het startpunt van de 12,5k lopers, en na een tijdje vind ik het. Vlak daarna kom ik langs een tijdmeetklok. Mijn tussentijd valt me wat tegen… ruim 53 minuten bruto over de eerste 10k. Dadelijk word ik massaal door de 12,5k lopers ingehaald…

Ik zet nog aan maar dan voel ik mijn been klagen. Nee, dit gaat ‘m niet worden. Gas terug, ontspannen en proberen te genieten. Ik begin rekensommetjes te maken hoe lang ik nog moet lopen voor ik bij de finish ben. 5 minuten per kilometer red ik niet… 5,5 maal 11? Oei, m’n been… Toch maar 6 maal 11?

Al rekenend kom ik de volgende kilometers door. Een laatste versnapering voor het volgende natuurgebied, gezellige aanmoedigingen langs de kant. Op naar de Malpie.

De laatste 6 kilometers zijn weer door prachtige herfstbossen, een stukje heide en langs een paar vennen. Genieten, en een beetje afzien. Soepel loop ik niet, een beetje aanzetten lukt niet. Mijn linkerbeen krijg ik steeds slechter gestrekt, maar ik blijk toch een beter tempo vol te houden dan ik dacht. Geen 6 minuten per kilometer, maar toch rond 5,5.

Op naar de finish. De speaker kondigt me nog aan, het is weer gezellig druk langs de kant. En ik ben binnen in 1:51:54. Mooi, weer eentje afgevinkt! Even op Twan gewacht. Die zet een hele scherpe tijd neer van 57:13 op 12,5k, super! Tijd voor een hapje en een drankje.

Wat een schitterende route is dit toch. Jammer dat ik niet helemaal lekker liep, maar het was wederom ieder pijntje waard. Top!

Foto’s van Connie Sinteur Fotografie

Amsterdam Halve Marathon 2019

Potverdrie. Van de week mijn voet gestoten, blijkt mijn teennagel ingescheurd. Je weet wel, constant zo’n haakje dat zich een weg door sokken heen weet te boren en zich vastklampt aan het binnenste van je schoen op een moment dat de rest van je voet zich verplaatst. SUPER irritant. Verder voelde de laatste trainingen mijn linker hamstring niet helemaal lekker. Geen pijn, maar een beetje zeurend gevoel. Gas terug genomen en ik kon gelukkig ontspannen blijven lopen. Beetje rekken en maar hopen dat ik straks geen last krijg.

Eerst maar eens in Amsterdam zien te komen. Want geen treinen tussen Eindhoven en Den Bosch. En ik had me al een uur verslapen. Nee, deze ochtend verloopt nog niet helemaal zoals gewenst.

De bus rijdt prima door en ik maak een halfuurtje goed door in Den Bosch een eerdere trein te halen. Mooi. Dadelijk OV-fiets pakken in Amsterdam en op naar het Olympisch Stadion.

Station Amsterdam Zuid. Vorig jaar was ik hier ook, toen voor de Olympisch Stadionloop. Ik stap de trein uit en loop richting de fietsenstalling. Die blijkt dicht voor verbouwing. Dan maar de bordjes OV-fiets volgen. Bij de volgende fietsenstalling krijg ik te horen dat er geen OV-fietsen beschikbaar zijn. Behalve 46.000 hardlopers blijken er ook zo’n 400.000 bezoekers van het Amsterdam Dance Event in de stad te zijn… Kortom, er waren meer mensen op het idee gekomen om een OV-fiets te nemen. “Je bent denk ik de honderdste die er om vraagt”.

Goed, te voet naar het Olympisch Stadion. Een bezoekje aan mijn zus voor de loop wordt lastiger, maar lopen naar het Olympisch Stadion gaat lukken. De route is prima aangegeven en na een kwartiertje kom ik aan bij Sporthallen Zuid naast het Stadion. Daar haal ik mijn startnummer op en bezoek ik even de EHBO’ers. Met een stukje tape wordt het haakje van mijn nagel onklaar gemaakt en met een gerust hart trek ik de loopschoenen weer aan. Zus gebeld, die komt langs voor een kopje koffie en een kleine lunch. Gezellig bijgekletst in een restaurantje vlakbij de startvakken. We spreken af dat ze misschien naar het Vondelpark komt, sowieso spreken we na de loop ook af. Een halfuurtje voor de start geef ik mijn spullen aan haar af en meld me in het startvak.

Zo, even evalueren. Het is nog rustig in het vak, er lopen wat mensen warm en de temperatuur is perfect. In het zuiden schijnt het flink te regenen, maar hier in Amsterdam is het prima! Een waterig zonnetje, flink wat bewolking en lekker koel. Als ik me toch wat beter had gevoeld… die hamstring en die teennagel werkten niet mee in de voorbereiding, maar de omstandigheden zijn echt perfect voor een goede tijd. Binnen 2 uur moet lukken, pr misschien? Als ik geen last van hamstring en teen krijg? Rustig aan, ik doe al gek genoeg.

Een beetje warmlopen, beetje rekken en strekken en wanneer het wat drukker wordt tussen de andere lopers gaan staan. Het is nooit koud in een druk startvak. Wel maak ik me wat zorgen. Het begint wel erg druk te worden, dat worden opstoppingen.

Alan Parsons Project wordt gespeeld vlak voor het startsein. De groep voor ons is inmiddels vertrokken en wij schuiven door richting de startmat. Een paar minuutjes wachten en dan klinkt ook voor ons het startschot. Bam, mat over en horloge aanklikken, rustig aan beginnen.

De wegen na de start zijn breed. Erg prettig breed, het is druk maar er zijn geen opstoppingen. Sterker nog, de groep heeft een prima tempo en ik word meegezogen door de massa. We zakken af richting Duivendrecht en ik heb een lekker tempo te pakken. Na 4km begint wel de hamstring op te spelen… een zeurend gevoel, net of er kramp in wil schieten. Rustig in een ritme blijven, ontspannen blijven lopen.

Tot 8k werkt het goed. Ik hou ontspanning, blijf in ritme, en laat me niet teveel afleiden door het zeurende gevoel. Af en toe speelt het op, vooral bij stijgen en dalen. Dan slaat de twijfel toe. Ga ik het wel redden? Wat als ik niet verder kan? Ik merk aan mijn ademhaling dat ik ritme kwijt raak en daarmee ook de ontspanning in mijn benen. Tellen! Vier passen inademen, vier passen uit… Oké, drie passen in en drie passen uit, anders kom ik lucht tekort.

Zo weet ik redelijk ritme te houden, bij 11k zie ik dat ik goed op schema lig. Tenminste, globaal weet ik dat ik ongeveer een uur bezig ben, ik voel nog weinig vermoeidheid en geloof dat ik binnen het volgende uur wel klaar ben.

Iedere drankpost sla ik de gelletjes over (die massaal op de grond terecht komen) maar pak ik wel sportdrank. Af en toe check ik mijn hartslag, maar blijf vooral ontspannen doorlopen. Alles onder controle!

Amsterdam ken ik een beetje. Ooit heb ik mijn zus helpen verhuizen van oud-zuid naar oud-west, en op de Mauritskade herken ik de weg. Dadelijk komt Heineken, daarna het Rijksmuseum, daarna gaan we het Vondelpark in. Krachten sparen, want de weg door t Vondelpark is langer dan ik van de rondjes Vondelparkloop gewend ben. Het duurt sowieso lang voor ik het Rijksmuseum zie, die Mauritskade is verrekte lang…

Na 16k verwacht ik de man met de hamer tegen te komen, maar die blijft weg. Die halve haan van gisteren blijkt prima brandstof. Mooi! En daar is de afslag naar het Vondelpark, kijken of mijn zus ergens staat.

In het park let ik meer op de mensen aan de kant dan op mijn ritme. Mirella zie ik nog niet. Ah, die staat vast verderop. Of nog wat verder. Of misschien aan het eind? Ongemerkt heb ik daarbij mijn tempo opgevoerd. Einde park, geen zus, en wat loop ik hard… nou ja, het is niet ver meer, nieuw ritme vinden en volhouden!

Met af en toe een brul om mezelf op te peppen loop ik de laatste anderhalve kilometer uit. Man, wat een ontlading, uitgeput en voldaan in het Olympisch Stadion over de finish. Horloge uit, medaille in ontvangst nemen en een rustig plekje zoeken om op adem te komen.

Even Mirella gebeld, ov is een ramp, we lopen elkaar tegemoet en gaan te voet naar haar huis. Strompelend beweeg ik me voort in tegengestelde richting van de lopers. Wat een massa mensen. Alle spieren in mijn lichaam klagen, maar ik geniet. Net geen pr, maar wat is het heerlijk om jezelf zo leeg te lopen. Precies het maximale gegeven, alles zat mee. 1:48:47!

Mirel, bedankt voor de gezellige voorbereiding en de heerlijke maaltijd na afloop!

Korte samenvatting:

Matige voorbereiding, grieperig geweest, lichte klachten aan been en teen. Maar perfecte weersomstandigheden. Heerlijk gelopen, net geen pr: 1:48:47!

En vervolgens uitermate goed verzorgd door zuslief!

Bredase Singelloop 10k 2019

Lang getwijfeld of ik dit jaar weer in Breda zou gaan lopen. En hoe ver. De 10k was het allereerste loopevenement waar ik aan deelnam, dit zou mijn vierde keer worden. Maar het valt wel tussen de Texelse en de Eindhovens Halve Marathonnen. En dit jaar sta ik ook ingeschreven voor de Amsterdamse, die weer een week na de Eindhovense is.

De Eindhovense viel als eerste af. Amsterdam zal ik waarschijnlijk niet zo snel een tweede keer lopen, dus Eindhoven sla ik dit jaar over. En Breda, tja, een halve marathon een week na Texel, nee… bovendien spreekt het parcours van de 10k me meer aan dan de 21k in Breda. Prima, het wordt mijn 4e 10k in Breda. Tot nog toe iedere keer mijn tijd daar verbeterd, dat zou leuk zijn om door te zetten.

De weersverwachting:

Nou ja, liever een beetje regen dan te warm. Op naar Breda!

Ruim op tijd kom ik aan en ga mijn startnummer ophalen. Kluisje regelen.. die zou volgens de site groot genoeg zijn voor een sporttas.

Mijn kleine rugzak krijg ik er gelukkig ingepropt. En dat briefje met de kluiscode, waar moet ik dat nu weer laten? Ha, polsbandjes! Nee meneer, die krijgt u alleen als u lid bent… oke, dan dat kaartje maar verrekte goed bewaren.

Mijn maat Sander loopt ook en we ontmoeten elkaar bij de kluisjes. Kaartje? Stop toch onder je pet. Hmm, zo’n gek idee nog niet, en met twee veiligeidsspeldjes berg ik het kaartje op in mijn pet. Alles opgeborgen, half uurtje tot de start, tijd om warm te lopen. Man, wat is het fris buiten. Het miezert een beetje, maar eigenlijk is het perfect loopweer voor mij. Alleen oppassen voor gladde stenen.

Op naar het startvak. Even spannend want iemand had zich laat ingeschreven waardoor hij eigenlijk pas met wave 3 mocht vertrekken… maar we glippen erdoor en staan klaar voor deze 10 kilometers! We staan ongeveer op 1/3 van het startvak, en ik zie de pacers van 45 en 50 minuten ver vooraan staan. Dat is vreemd, dit vak zou voor lopers zjn die tot 52 minuten zouden lopen, iedereen die de 50 minuten pacer wil bijhouden zal eerst een flinke inhaalslag moeten maken. Wij besluiten ons eigen tempo te lopen en vooral te gaan genieten.

Twee gangmakers proberen de meute nog wat op te zwepen, maar het komt niet echt over in deze omstandigheden en na anderhalve minuut houden ze het voor gezien. Dan volgt de start en we zijn weg!

Sfeerplaatje:

Het is druk, en in de eerste bocht moet al even op de rem worden getrapt, opstopping. Na een kilometer of twee is er wat meer ruimte en loopt het allemaal soepel. Ik loop lekker door in een prettig ritme, 4 passen inademen, 4 passen uit. Ik voel me superrelaxt en hou het goed vol. Wel oppassen dat ik niet overmoedig raak en de laatste kilometers instort, gewoon het ritme aanhouden tot in ieder geval 6km.

Twee keer steken we de singel over, waarbij je eerst de voorgangers ziet en vervolgens je achtervolgers aan de overkant. Sander kan ik niet ontdekken. Wel zie ik een groep brandweerlieden in volle bepakking, die houden er ook een flink tempo in.

De kilometers vliegen voorbij. Na 6k probeer ik wat te versnellen, maar de weg loopt wat omhoog en omlaag in de buurt van de bruggen. Rond 7k heb ik een nieuw ritme te pakken, en heb ik de 50-minuten pacer in het vizier. Een ehbo’er zie ik dan de weg oplopen, vlak voor de groep met de pacer. En naast de pacer blijkt iemand in te storten, precies in de armen van de ehbo’er. Ik hoor een andere vrijwilliger nog vertellen “Ja, je zag t gewoon gebeuren!”. Complimenten voor de scherpe blik en snelle actie van de ehbo, en ik hoop dat alles goed is gekomen met de loper.

Na deze afleiding ga ik verder met het inhalen van de 50 minuten groep, ik ben begonnen aan de laatste 2km en ik voel me nog steeds fit. Tempo nog iets omhoog, en de laatste kilometer doorsprinten. Bordje 500 meter, prima, volhouden, bordje 300 meter, ja even volhouden… finishboog in zicht, gas open en alles eruit persen! Aaaaaaarrrrgghhhh… 47:33. Zo, dat voelt prima 🙂

Bij de finish even wachten op Sander… hij verwachtte tussen de 50 en 55 minuten te lopen, maar ook hij presteert gewoon beter in hondenweer: 49:50! Goed gelopen!

Weer een mooie loop afgevinkt! Ik heb weer genoten. Spulletjes ophalen en op naar de trein!